کشتار شیعیان در عتبات عالیات توسط وهابی‌ها، به راستی صفحه‌ای سیاه در تاریح اسلام است. صلاح الدین مختار می‌نویسد: «در سال 1216 قمری، امیر سعود با قشون بسیاری متشکل از مردم نجد، عشایر جنوب، حجاز، تهامه و دیگر نقاط، به قصد عراق حرکت کرد. وی در ماه ذی‌القعده به شهر کربلا رسید و بیشتر مردم را به قتل رساندند.

محمد بن عبدالوهاب با تاکید بر حرمت توسل به پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) و کافر دانستن متوسلین به آن حضرت، در تمامی خطبه‌های نماز جمعه خود، همواره این جمله را تکرار می‌کرد: «من توسّل بالنّبی فقد کفر»

اهل سنت افراطی بر این باورند که توسل و ... بدعت و شرک است و شیعیان را به خاطر اینگونه اعمال مشرک و بدعت‌گذار در دین می‌دانند.اما شیعیان معنایی غیر از برداشت اهل سنت افراطی را به آن دارند چرا که معتقدند که با توسل به پیامبر و انسان‌های صالح می‌توان ایشان را واسطه بین خود و خدا قرار داده و خداوند به احترام آنها حاجاتشان را برآورده می‌کند، خصوصاً اگر این توسل نسبت به اشرف مخلوقات، پیامبر اسلام باشد.

فرقه ضاله وهابیت در برهه‌ای از زمان با ندای اسلام خواهی و به صورت یک جریان فکری، مذهبی آن هم سنّی مذهب، روی کار آمد، اما با تفکرات افراطی خود شروع به تکفیر مسلمانان اعم از شیعه و سنی کردند و برچسب کفر و ارتداد را علاوه بر شیعه به دیگر مذاهب اسلامی هم نواختند. این فرقه‌ی نوظهور با حمایت‌های بی‌دریغ استعمار انگلیس، با تقویت حکومت آل سعود پا گرفت. و چنان خوی درندگی و خباثت را بروز داد که هر انسان عاقل و فهیمی را به تعجب وادار میکند که چگونه دم از اسلام رحمت میزنند اما هیچ نشانه‌ای از اسلام ناب نیست

با نگاهی گذرا از تاریخ ظهور وهابیت یعنی چیزی حدود دویست و اندی سال قبل تا به الان در می‌یابیم که این فرقه منحرف و ضاله به هیچ عقاید و افکار صحیح و درستی که حاکی از دین اسلام باشد، شبیه نیست، چرا که علمای ایشان به خاطر جهل و نادانی خود و با صدور فتوا و ... دست به کشتاری بر علیه مسلمانان زده‌اند که حتی دشمنان سرسخت اسلام هم اینگونه با مسلمین برخورد نکرده‌اند.

محمد و سلیمان پسران عبدالوهاب هستند ولی یکی تکفیری و دیگر مخالف تکفیر است. سلیمان بن عبدالوهاب در رد برادرش کتابی به نام الصواعق الالهیه نوشته است.