تکفیر
اسلام در دهه‌های اخیر رو به گسترش و رشد بود. جوامع غربی برای جلوگیری از رشد اسلام، طرح اسلام هراسی را اجرا کردند. اسلام هراسی به دست گروه‌های تکفیری اجرا شد و صدمات زیادی به اسلام و مسلمانان وارد شد.
عناد و دشمنی برخی از مذاهب اسلامی با شیعیان، ایشان را بر آن داشته تا واژه کفر را تعمیم داده و آن را به شیعیان سرایت دهند. این در حالی است که شیعیان همه مذاهب اسلامی را محترم می‌شمارند.
عربستان سعودی خواستگاه تروریسم است. آبشخور فکری جریان‌های سلفی تکفیری کتاب‌های وهابی است. با این وجود دشمنی بسیار زیادی بین جریان‌های تکفیری و عربستان وجود دارد و همین امر باعث شده است، که جریان‌های تکفیری، جهاد علیه عربستان را واجب عینی بدانند.
اهل سنت اسلام را تصدیق به قلب و زبان می دانند و عمل را شرط نمی‌دانند اما محمد بن عبدالوهاب افزون بر تصدیق قلبی و لسانی عمل را نیز در اسلام شرط می‌داند. بنابراین با مبنای محمد بن عبدالوهاب، مسلمانی که اعمال عبادی را انجام ندهد کافر است.
وهابیت بر خلاف اهل سنت معتقدند که هر کس به صحابه ناسزا گوید کافر است و کشتن او جایز است. این در حالی است که هیچ دلیلی بر این سخن ندارند و اهل سنت نیز با دیدگاه آنان مخالف هستند.
اهل سنت در تکفیر دیگران احتیاط می‌کنند. تقی الدین سبکی به صراحت می‌گوید: مومن حکم به کفر کسی که شهادتین بر زبانش جاری کند، نمی‌کند. اما ابن تیمیه به صراحت اعلام می‌کند که افزون بر شهادتین، انجام اعمال عبادی نیز لازم است، بنابراین اگر کسی نماز نخواند، تکفیر می‌شود.
عالمان بزرگ اسلام در موضوع ایمان و کفر با احتیاط عمل می‌کنند و ایمان را تصدیق به زبان و قلب می‌دانند به همین جهت مرتکب کبیره را تکفیر نمی‌کنند. اما وهابیت ایمان را به زبان و قلب و عمل می‌دانند.بنابراین اشخاص زیادی را تکفیر می‌کنند.
دیدگاه خوارج و وهابیت در موضوع ایمان و کفر بسیار نزدیک است. خوارج و وهابیت ایمان را تصدیق به زبان و قلب و عمل می دانند از این جهت اگر مسلمانی گناهی مرتکب شود او را کافر می پندارند.
براساس غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان، در این دوره مسلمان شدن، بسیار سخت و خروج از اسلام بسیارآسان است ، چون هرکار جدیدی را بدعت می‌دانند و حکم ارتداد صادر می‌کنند اما برا ی مسلمان شدن شهادتین را کافی نمی‌دانند و این خلاف سیره و سنت نبی مکرم اسلام است.
یکی از نمادهای دشمنی وهابیان با پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و اهلبیت آن حضرت، جرم دانستن محبت اهلبیت (علیهم السّلام)، تحمل نکردن فضائل آنان، برخورد فیزیکی و خانه‌نشین کردن ناقلین فضائل آن حضرات معصومین و جلوگیری از نقل و انتشار فضائل اهلبیت (علیهم السّلام) و تحمل نکردن انتقاد از امویان است.
این چنین نیست که اگر هیأت حاکمه کشوری بر خلاف احکام الهی حکم کنند و یا این که برخی از قوانین بشری را در کشور اجرا کنند، کافر شوند و به دنبال آن سرزمین تحت حکومتشان به دارالکفر تبدیل شود. در این باره به ادله ای استناد شده که به برخی از آنها اشاره می شود.
از جمله مسائل مورد اختلاف علمای اسلام در زمینه تشخیص ملاک برای دارالاسلام از دارالکفر است. هر یک از علما بر اساس برداشتی که از دارالاسلام داشته‌اند ملاکاتی را در تشخیص آن در نظر گرفته و بر اساس آن تعاریفی در این زمینه بیان داشته‌اند.
شناخت مفاهیمی مانند دارالاسلام و دار الکفر از جمله مباحث مهم فقهی است که علمای اسلام تاکید ویژهای روی آن دارند. اهمیت این مسأله از آن جهت است که احکام فقهی مهمی بر آن بار می‌گردد.
رابطه مسلمان با غیر مسلمان چگونه است؟ آیا چون کسی مسلمان نیست و کافر است باید با او در چهارچوب مفهوم جهاد مبارزه کرد؟ یا می شود با او نوعی هم‌زیستی برقرار کرد؟ این سئوالی است که پاسخ به آن در اندیشه جهادی با پاسخ مذاهب اسلامی مختلف است. در اندیشه جهادی تنها راه و زبان ادیان دیگر زبان سلاح است.