مکاتب اهل سنت
برخی از جریانات ضد شیعی، منکر هجوم و آتش زدن درب خانه حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها توسط برخی از صحابه هستند؛ در پاسخ به این افراد باید گفت، بسیاری از پژوهشگران اهل سنت، در کتاب‌های خود اقرار کرده‌اند که هجوم به خانه حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها واقع شده است.
واقدی می‌نویسد: فاطمه علیهاالسلام پس از رحلت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله از ابوبکر خواست که میراث آن حضرت را از چیزهایی که خداوند به رسول خود ارزانی داشته است، تقسیم کند و سهم او را بپردازد. اما ابوبکر گفت: پيامبر صلیاللهعلیهوآله فرمود: از ما میراث برده نمی‌شود. فاطمه علیهاالسلام از دست ابوبکر خشمگین شد و پس از رحلت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله، فقط شش ماه زندگی کرد.
سیره و رفتار علما و برگزاری آیین‌ها و برنامه‌های مذهبی مفید و مناسب می‌تواند بهترین مستند اعتقادی برای مسلمانان باشد و کمرنگ شدن آن آیین‌ها و یا به فراموشی سپردن آن‌ها قطعا دلیلی دارد و دسیسه و نقشه دشمن بهترین دلیل می‌تواند باشد. ایجاد شبهه و تفرقه میان مسلمانان به‌خصوص تشیع و تسنن کار دائم دشمن بوده است، اما ما باید هوشیار باشیم.
قیام عاشورا الگویی است الهام بخش که حق‌خواهان را در برابر کفر و ظلم رهبری می‌کند؛ قیامی که فراتر از زمان و مکان، همه ساله در ایام محرم در اعماق جان حسینیان و آزادگان جهان تجلّی یافته و مایه‌ی جاودانگی دین و مکتب می‌گردد. در این باره از باب یادآوری به برخی از فضایل آن حضرت در منابع اهل‌سنت اشاره می‌کنیم...
بنابر آن‌چه که درکتب تاریخ، از منابع فریقین آمده است، ولادت حضرت علی (علیه السلام) در سيزدهم رجب، سی سال بعد از عام الفيل در درون خانه كعبه روی داده است. این موضوع از مسلمات تاریخی است. ماجرای تولد حضرت علی در کعبه، مورد اتفاق است و حتی بنا بر نقل برخی از بزرگان اهل‌سنت، روایات مربوطه به حد تواتر رسیده است.
بزرگانی از اهل سنت، از جمله بخاری، مسلم و ترمذی، در باب مناقب حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها، روی هم رفته، بیست فضیلت هم ذکر نکرده‌اند. حال با اين وجود، اهل سنت پاسخ دهند، که بعد از رحلت رسول خدا صلیاللهعلیهوآله، امت با فاطمه سلام‌الله‌علیها و شوهرش و فرزندانش، سر صلح و سازش داشتند یا با تمام توان خود، در برابر آن بزرگواران الهی ایستادند و آن عزیزان را یکی پس از دیگری، به شهادت رسانیدند؟
روایاتی در کتب شیعه و اهل سنت وجود دارد، مبنی بر اینکه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، فاطمه زهرا (سلام الله علیها) را می‌بوسید و می‌بویید و در مقابل اعتراض عایشه می‌فرمود: «از او بوی بهشت را استشمام می‌کنم»، و در روایاتی آمده است، پس از تناول میوه‌های بهشتی نطفه حضرت زهرا (سلام الله علیها)، منعقد شده است. يقيناً یکی از دلایل تأكيد...
پیامبر اکرم (ص) به صورت مکرر به معراج رفتند. در یکی از این معراج‌ها، جبرئیل به ایشان از میوه‌های بهشتی می‌دهند که نطفه حضرت زهرا (س) از همان میوه‌ها تشکیل می‌شود.
استاد ابن ابی‌الحدید معتزلی در رابطه با علت غصب فدک توسط خلفاء می‌گوید: اگرسخن فاطمه علیهاالسلام را در قضیه فدک می‌پذیرفتند، فردا او از اين موقعيت به سود شوهر خود على علیه‌السلام استفاده کرده و مى‌گفت: كه خلافت متعلق به على علیه‌السلام است، و در آن صورت، خليفه و يارانش ناچار بودند كه خلافت را نيز به على علیه‌السلام تفويض كنند!
آیا این قداستی که اهل سنت، برای صحابه قائل شدند و می‌گویند: همه صحابه اهل بهشت هستند و قطعاً، همه صحابه عادلند، خود صحابه نیز برای خود قائل بودند یا نه؟! نه تنها قداست و احترامی قائل نبودند، بلکه به گفته خود علمای اهل سنت، بعضی از صحابه همدیگر را تکفیر و تکذیب می‌کردند و از حق، به سوی ظلم و گناه تجاوز کردند.
سنگ چه کسانی را به سینه می‌زنیم؟! وقتی خود صحابه، به گناه، بی‌عدالتی و بدعت و غیره، اقرار و اعتراف می‌کنند، چرا ما قبول نمی‌کنیم و کاسه داغ‌تر از آش می‌شویم؟! درست مثل اینکه کسی بگوید: من عادل نیستم، من گناهی مرتکب شدم، اما عده‌ای قبول نمی‌کنند و می‌گویند تو امام جماعت ما باش! عادلی و کوچک‌ترین گناهی انجام نداده‌ای!
عیسی رمّانی، عالم سنی گفت: آیه غار درایت و حدیث غدیر روایت است و روایت توان برابری با درایت را ندارد. شیخ مفید گفت: حکم خروج کننده بر امام عادل چیست؟ رمّانی: كافر است؛ شیخ مفید: امامت امیرالمؤمنین چگونه است؟ رمانی: امام مسلمین است. شیخ مفید: حکم طلحه و زبیر چیست؟ رمانی: توبه كردند. شیخ مفید: جنگ جمل درایت و توبه كردن طلحه و زبیر روایت است.
حدیثی با عبارات مختلف از پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله، در کتب حدیث اهل سنت نقل گردیده است؛ رسول خدا صلیاللهعلیهوآله فرمودند: «فاطمه پاره تن من است، کسی او را اذیت کند، مرا اذیت کرده و یا کسی او را بیازارد، مرا آزرده است.» در صدور این روایت، شکی نیست، و احتیاج به بررسی سندی ندارد؛ زیرا این حدیث، در کتب صحیحین چند مرتبه آمده و در دیگر کتب حدیثی معتبر شیعه و سنّی نقل شده است.
حضرت علی علیه‌السلام وقتی حکومت و خلافت ظاهری را به‌دست گرفت، فرمان عزل بسیاری از فرمانداران حکومت پیشین، ازجمله معاویه را صادر کرد. معاویه از این تصمیم امام، شدیداً ناراحت و افسرده شد؛ لذا در تلاش و تکاپو برآمد تا حکومت شام را از دست ندهد و در همین راستا، چندین جنگ را بر حکومت نوپای حضرت علی علیه‌السلام تحمیل کرد.