14- الْحـُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بـْنُ هـُلَيـْلٍ يـَقـُولُ بـِعَبْدِ اللَّهِ فَصَارَ إِلَى الْعَسْكَرِ فَرَجَعَ عَنْ ذَلِكَ فَسَأَلْتُهُ عَنْ سـَبـَبِ رُجـُوعـِهِ فـَقـَالَ إِنِّى عـَرَضْتُ لِأَبِى الْحَسَنِ ع أَنْ أَسْأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَوَافَقَنِى فِى طـَرِيـقٍ ضـَيِّقٍ فـَمـَالَ نـَحـْوِى حَتَّى إِذَا حَاذَانِى أَقْبَلَ نَحْوِى بِشَيْءٍ مِنْ فِيهِ فَوَقَعَ عَلَى صَدْرِى فَأَخَذْتُهُ فَإِذَا هُوَ رَقٌّ فِيهِ مَكْتُوبٌ مَا كَانَ هُنَالِكَ وَ لَا كَذَلِكَ
اصول كافى جلد 2 صفحه 168 روايت 14

ترجمه روايت شريفه :
احـمـد بـن مـحـمـد بـن عـبـداللّه گـويـد، عـبـداللّه بـن هليل معتقد به امامت عبداللّه (افطح پسر بزرگتر امام صادق عليه السلام ) بود، مسافرتى بـه سـامـرا كـرد و از آن عـقـيـده برگشت . من از او علت برگشتنش را پرسيدم گفت : من به فكر افـتـادم كـه ايـن مـطـلب را از حـضـرت ابى الحسن عليه السلام بپرسم ، اتفاقا در كوچه تـنگى به حضرت برخوردم ، خود را به طرف من كج كرد تا برابرم رسيد، چيزى از دهانش به جانب من انداخت كه روى سينه ام افتاد، من آنرا برداشتم ، ورقه اى بود كه در آن نوشته بود: او در آن مقام نبود و چنان استحقاقى نداشت (يعنى عبداللّه ادعاى امامت نكرد و سزاوار آن هم نبود مرآت ص 259 ـ).