10- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ رَفَعَهُ عَنْ صَالِحِ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ أَحْمَرَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ ع قَالَ قَالَ لِي وَ جَرَى بَيْنِي وَ بَيْنَ رَجُلٍ مِنَ الْقَوْمِ كَلَامٌ فَقَالَ لِى ارْفُقْ بِهِمْ فَإِنَّ كُفْرَ أَحَدِهِمْ فِى غَضَبِهِ وَ لَا خَيْرَ فِيمَنْ كَانَ كُفْرُهُ فِى غَضَبِهِ
اصول كافى ج : 3 ص : 183 رواية :10

ترجمه روايت شريفه :
هـشـام بـن احـمـد گـويـد: مرا با مردى از آن قوم سخن در گرفته بود (با يكى از مخالفين نـزاع مـيـكردم ) حضرت ابوالحسن (ع ) بمن فرمود: با آنها نرمى كن ، زيرا كفر ايشان در خـشـم آنـهاست (چون خشمگين شوند سخن كفرآميز گويند) و خيرى نيست در كسي كه كفرش در خشمش باشد.