3- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَفْصِ بْنِ الْبَخْتَرِيِّ عَنْ أَبِي عـَبـْدِ اللَّهِ ع قـَالَ الْأَنـْفـَالُ مَا لَمْ يُوجَفْ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَ لَا رِكَابٍ أَوْ قَوْمٌ صَالَحُوا أَوْ قَوْمٌ أَعـْطـَوْا بـِأَيْدِيهِمْ وَ كُلُّ أَرْضٍ خَرِبَةٍ وَ بُطُونُ الْأَوْدِيَةِ فَهُوَ لِرَسُولِ اللَّهِ ص وَ هُوَ لِلْإِمَامِ مِنْ بَعْدِهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشَاءُ
اصول كافى جلد 2 صفحه 491 روايت 3

ترجمه روايت شريفه :
امـام صادق عليه السلام فرمود: انفال آن است كه : اسب و شتر بر آن رانده نشود (با جنگ و غـلبـه بـدسـت نـيـايد) يا اموال مردمى است كه (با مسلمين ) سازش كنند يا مردمى كه با دسـت خـود بـپردازند و هر زمين خراب و ته رودخانه ها از پيغمبر است و پس از او از آن امام است ، به هر راه خواهد به مصرف رساند.