حديث شماره 1
1- عـِدَّةٌ مـِنْ أَصـْحـَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ الْكـِنـْدِيِّ عـَمَّنْ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع إِذَا صَعِدَ الْمِنْبَرَ قَالَ يـَنـْبـَغـِي لِلْمـُسـْلِمِ أَنْ يـَتـَجَنَّبَ مُوَاخَاةَ ثَلَاثَةٍ الْمَاجِنِ الْفَاجِرِ وَ الْأَحْمَقِ وَ الْكَذَّابِ فَأَمَّا الْمـَاجِنُ الْفَاجِرُ فَيُزَيِّنُ لَكَ فِعْلَهُ وَ يُحِبُّ أَنَّكَ مِثْلُهُ وَ لَا يُعِينُكَ عَلَى أَمْرِ دِينِكَ وَ مَعَادِكَ وَ مُقَارَبَتُهُ جَفَاءٌ وَ قَسْوَةٌ وَ مَدْخَلُهُ وَ مَخْرَجُهُ عَارٌ عَلَيْكَ وَ أَمَّا الْأَحْمَقُ فَإِنَّهُ لَا يُشِيرُ عَلَيْكَ بِخَيْرٍ وَ لَا يُرْجَى لِصَرْفِ السُّوءِ عَنْكَ وَ لَوْ أَجْهَدَ نَفْسَهُ وَ رُبَّمَا أَرَادَ مَنْفَعَتَكَ فَضَرَّكَ فَمَوْتُهُ خَيْرٌ مِنْ حَيَاتِهِ وَ سُكُوتُهُ خَيْرٌ مِنْ نُطْقِهِ وَ بُعْدُهُ خَيْرٌ مِنْ قُرْبِهِ وَ أَمَّا الْكَذَّابُ فَإِنَّهُ لَا يـَهـْنـِئُكَ مـَعـَهُ عـَيـْشٌ يـَنـْقـُلُ حَدِيثَكَ وَ يَنْقُلُ إِلَيْكَ الْحَدِيثَ كُلَّمَا أَفْنَى أُحْدُوثَةً مَطَرَهَا بـِأُخـْرَى مـِثـْلِهـَا حَتَّى إِنَّهُ يُحَدِّثُ بِالصِّدْقِ فَمَا يُصَدَّقُ وَ يُفَرِّقُ بَيْنَ النَّاسِ بِالْعَدَاوَةِ فَيُنْبِتُ السَّخَائِمَ فِي الصُّدُورِ فَاتَّقُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ انْظُرُوا لِأَنْفُسِكُمْ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 453 رواية : 1
ترجمه :
1ـ حـضـرت صـادق (ع ) فـرمـود، هـر زمـان امـيـرالمـؤ منين عليه السلام بمنبر مى رفت مى فـرمـود: سـزاوار اسـت از بـراى مـسـلمان كه رفاقت با سه كس دورى جويد: پر روى بى باكى كه تباهكار است ، و احمق ، و دروغگو، اما شخص پر روى تباهكار پس كردار خويشتن را بـراى تـو بـيـارايـد و دوست دارد كه تو نيز مانند او باشى ، و نه در كار دين تو را كـمك كند و نه در كار آخرت ، و نزديكى با او جفاكارى و سنگدلى است و ورود و خروج او (و رفـت و آمـدش ) بـراى تـو نـنـگـست ، و اما احمق پس كار خيرى درباره تو انجام ندهد، و بـجـلو گـيـريش از رسيدن بدى بتو اميدى نيست اگر چه خود را بتلاش اندازد و بسا كه بـخـواهـد بـتـو سـودى بـرسـاند ولى (از روى حماقت ) زيانت رساند، پس مرگ او به از زنـدگـيـش مـى بـاشـد، و خـموشى او به از گفتارش ، و دورى او (از تو) به از نزديكى اوسـت ، و امـا دروغـگـو زنـدگى كردن با او بر تو گوارا نشود، گفتار تو را بديگران بـاز گـويـد، و از ديـگـران بـسـوى تـو درآيـد، هـرگـاه افـسـانه را بپايان رساند آنرا بـافـسانه ديگرى مانند آن بچسباند (و در نسخه وافى [مطها] است يعنى بكشاند) تا بدانجا كه راست گويد ولى كسى باور نكند، و ميانه مردمان را بدشمنى پراكنده سازد، و در سـيـنـه هـا تـخـم كـيـنـه افـشـانـد و بـرويـانـد، از خـداى عزوجل بپرهيزد و خود را بپائيد.