5- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ قَالَ سَمِعْتُ الرِّضَا ع يَقُولُ التَّثَاؤُبُ مِنَ الشَّيْطَانِ وَ الْعَطْسَةُ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 472 رواية : 5

ترجمه :
5ـ احمد بن محمد بن ابى نصر گويد: از حضرت رضا عليه السلام شنيدم كه ميفرمود: دهن دره از شيطان است و عطسه از خداى عزوجل است .

شــرح :
مـجـلسـى (ره ) گـويـد: ايـنـكـه دهـن دره را از جـانـب شـيـطان دانسته براى آنست كه دهن دره بـواسـطـه سـنـگـيـنـى بـدن و پـرى شـكـم و سـسـتـى و ميل آن بخواب است ، و مقصود حضرت بازداشت مردمان است از آنچه باعث پديد آمدن دهن دره اسـت مـانـنـد پـرخـورى و سـيـرى و مانند اينها كه انسان را از طاعات سنگين كند و از انجام خـيـرات كـسل نمايد، و فيض ‍ (ره ) گويد: جهتش اينست كه پيدايش آن از غفلتى است كه از واگـذاردن خـداونـد شـخـص را بـحـال خـود پـديـد آمـده ، زيـرا كـه چـون خـداونـد بـنـده را بحال خود گذارد از ياد خدا غافل شود (و نشانه اش دهن دره است ) و اما وجه اينكه عطسه از طـرف خـدا اسـت ايـن است كه اوست كه بنده اش را وادار بعطسه كرده تا آن بنده هنگام زدن عطسه بياد خدا افتد، و ذكر او را بگويد و اين معانى است كه از حديث آينده استفاده شود.