6- عـَلِيُّ بـْنُ مـُحـَمَّدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ أَبِي حَمَّادٍ قَالَ سَأَلْتُ الْعَالِمَ ع عَنِ الْعَطْسَةِ وَ مَا الْعِلَّةُ فِي الْحَمْدِ لِلَّهِ عَلَيْهَا فَقَالَ إِنَّ لِلَّهِ نِعَماً عَلَى عَبْدِهِ فِي صِحَّةِ بَدَنِهِ وَ سَلَامَةِ جَوَارِحِهِ وَ إِنَّ الْعـَبـْدَ يـَنـْسـَى ذِكـْرَ اللَّهِ عـَزَّ وَ جَلَّ عَلَى ذَلِكَ وَ إِذَا نَسِيَ أَمَرَ اللَّهُ الرِّيحَ فَتَجَاوَزَ فِي بَدَنِهِ ثُمَّ يُخْرِجُهَا مِنْ أَنْفِهِ فَيَحْمَدُ اللَّهَ عَلَى ذَلِكَ فَيَكُونُ حَمْدُهُ عِنْدَ ذَلِكَ شُكْراً لِمَا نَسِيَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 472 رواية : 6

ترجمه :
6ـ صـالح بـن ابـى حـمـاد گـويـد: از حـضـرت مـوسـى بن جعفر عليه السلام از عطسه و سـرايـنـكـه دنـبالش حمد خدا را بايد كرد پرسيدم ؟ فرمود: همانا براى خدا بر بنده اش نـعـمـتـهـائى اسـت كـه سـلامـتى بدو و اعضاى او و تندرستيش ، و بدرستى كه بنده خداى عـزوجـل را از يـاد بـبـرد و دربـاره ايـن نـعـمتها فراموشش كند، و چون خدا را فراموش كند خـداونـد بـه بـاد دستور دهد كه در تنش بگذرد و از بينى او بيرون آيد تا خدا را بر آن حمد كند، پس حمد او در آن هنگام شكرى است براى آنچه فراموش كرده است .