2- ابْنُ أَبِى عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِى عُمَرَ الْأَعْجَمِيِّ قَالَ قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَا أَبـَا عـُمـَرَ إِنَّ تـِسْعَةَ أَعْشَارِ الدِّينِ فِى التَّقِيَّةِ وَ لَا دِينَ لِمَنْ لَا تَقِيَّةَ لَهُ وَ التَّقِيَّةُ فِى كُلِّ شَيْءٍ إِلَّا فِي النَّبِيذِ وَ الْمَسْحِ عَلَى الْخُفَّيْنِ
اصول كافى ج : 3 ص : 307 رواية :2

ترجمه روايت شريفه :
ابـى عـمـر و اعجمى گويد: امام صادق (ع ) به من فرمود: اى ابا عمرو! نه دهم دين در تقيه اسـت و هر كه تقيه ندارد دين ندارد، و تقيه در هر چيز است جز در نوشيدن نبيذ و مسح بر روى كفش .

شرح :
ايـن خـبـر مـخـالف اخبار بسياريست كه تقيه را با اجتماع شرائط در همه چيز، جز در خونريزى جارى ميداند، از اينرو در توجيهش وجوهى گفته اند:
اول ـ تـقـيـه در ايـن دو چيز هم نيست تا زمانيكه بزيان جانى و مالى بسيار نرسد، و چون به اين حد رسيد تقيه لازمست .
دوم ـ تقيه در اين دو چيز نيست به جهت واضح بودن خلاف ميان شيعه و سنى در اين دو مساءله .
سوم و چهارم ـ به ص 194 مرآت العقول رجوع شود.