حدیث شماره 1
1- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ وَ غَيْرِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فـِي قـَوْلِ اللَّهِ عـَزَّ وَ جـَلَّ أُولئِكَ يـُؤْتـَوْنَ أَجـْرَهـُمْ مـَرَّتـَيـْنِ بِما صَبَرُوا قَالَ بِمَا صـَبـَرُوا عـَلَى التَّقـِيَّةِ وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ قَالَ الْحَسَنَةُ التَّقِيَّةُ وَ السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ
اصول كافى ج : 3 ص : 307 رواية :1
ترجمه روايت شريفه :
امام صادق (ع ) درباره قول خداى عزوجل چنين فرمود: ايشان براى صبري كه كردند، دو بار پاداش خود را دريابند (براى صبري كه بر تقيه كردند) [و با حسنه گناه را دفع كردند] فرمود حسنه تقيه و گناه فاش كردن است .
شرح :
آيه شريفه در سوره قصص است و راجع بتفسير دو پاداش وجوه بسيارى گفته اند: يـكى از آن وجوه اينست كه : مقصود از ايشان نصارى و يهودى ميباشند كه به پيغمبر اسلام گـرويـدنـد و يـك پـاداش آنـهـا مـربـوط بـه گرويدن و پيغمبر خود و پاداش ديگر مربوط به گرويدن به پيغمبراسلامست .