حدیث شماره 2

2- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ النُّعْمَانِ عَنِ ابْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ قَالَ الْمـُؤْمِنُ خَلَطَ عَمَلَهُ بِالْحِلْمِ يَجْلِسُ لِيَعْلَمَ وَ يَنْطِقُ لِيَفْهَمَ لَا يُحَدِّثُ أَمَانَتَهُ الْأَصْدِقَاءَ وَ لَا يـَكـْتـُمُ شـَهـَادَتَهُ الْأَعْدَاءَ وَ لَا يَفْعَلُ شَيْئاً مِنَ الْحَقِّ رِيَاءً وَ لَا يَتْرُكُهُ حَيَاءً إِنْ زُكِّيَ خَافَ مِمَّا يَقُولُونَ وَ اسْتَغْفَرَ اللَّهَ مِمَّا لَا يَعْلَمُونَ لَا يَغُرُّهُ قَوْلُ مَنْ جَهِلَهُ وَ يَخْشَى إِحْصَاءَ مَا قَدْ عَمِلَهُ
اصول كافى ج : 3 ص : 173 رواية :2

ترجمه روايت شريفه :
ابـو حـمـزه گـويـد: مـؤمـن عـمـلش را بـا خـويـشـتـن دارى آمـيـخته است . مينشيند تا بياموزد (بـمـجـلسـى مـيـرود كـه چـيـزى بـيـامـوزد) مـيـگـويـد تـا بـفـهـمـد، (بـراى فـهـمـيـدن سؤ ال ميكند، نه براى اظهار فضل) امانتى كه نزدش هست به دوستانش خبر نميدهد (تا چه رسد بدشمنان) و شهادت خود را از دشمنانش پنهان نميكند (بنفع دشمناانش گواهى ميدهد تا چه رسد بدوستان) و هيچ امر حقى را بقصد خود نمائى انجام ندهد و از روى شرمسارى ترك نـكـنـد، اگـر او را بـسـتـايـنـد، از گـفتار آنها بترسد و نسبت بآنچه آنها نميدانند، از خدا آمـرزش خـواهـد، گـفـتـار كـسـيـكـه او را نـشـنـاخـتـه مغرورش نكند و از آمار كردار خود (نزد خدايتعالى) در هراس است .