عکس
ابن تیمیه، معتقد است که پیامبر پس از مرگ هیچ تفاوتی با سایر مسلمانان ندارد، وی می‌گوید زمانی که مسلمانان در نماز خود به پیامبر سلام می‌کنند «اسلام علیک ایها النبی و رحمه الله و برکاته» پیامبر به آن‌ها جوابی نمی‌دهد. بلکه این خداوند است که پاسخگوی جواب این سلام است.
ابن تیمیه، معتقد است که پیامبر پس از مرگ هیچ تفاوتی با سایر مسلمانان ندارد و می‌گوید زمانی که مسلمانان در نماز خود به پیامبر سلام می‌کنند «السلام علیک ایها النبی و رحمه الله و برکاته» پیامبر به آن‌ها جوابی نمی‌دهد. بلکه این خداوند است که پاسخگوی جواب این سلام است.
ابن تیمیه در مورد شافعی‌ها می‌گوید: «اگر کسی بگوید من در فقه شافعی هستم و در کلام اشعری، ما به او می‌گوییم، این از مصادیق ارتداد است، و اگر کسی بگوید من حنبلی هستم و معتزلی، می‌گوییم که تو گمراه شده‌ای.»
ابن تیمیه فرار خلفا در جنگها را به این صورت توجیه می‌کند:
«والقتال یکون بالدعاء کما یکون بالید قال النبیّ هل ترزقون و تنصرون الاّ بضعفاکم بدعائهم و صلاتهم و اخلاصهم.»
منهاج السنه النبویه، ابن تیمیه، موسسه قرطبه، قاهره، مصر،(1406ق)، ج4، ص482.
ابن تیمیه با تحریف معنای شجاعت می‌گوید:
«اذا کانت الشجاعه المطلوبه من الائمه شجاعه القلب، فلاریب انّ ابابکر کان أشجع من عمر، و عمر أشجع من عثمان و علی و طلحه و الزبیر... و کان یوم بدر مع النبیّ فی العریش...»
منهاج السنه النبویه، ابن تیمیه، موسسه قرطبه، قاهره، مصر،(1406ق)، ج8، ص79.
قاضی عیاض از علمای اهل‌سنت می‌نویسد: «پیامبران در امور دنیوی دارای عصمت نیستند»
«فاما ما تعلق منها بامر الدنیا فلا یشترط فی حق الانبیاء العصمه من عدم معرفه الانبیاء ببعضها.»
قاضی عیاض، شرح الشفاء، شارح: ملا علی قاری، لبنان، دار الکتب العلمیه، ج 2، ص 209.
ابن تیمیه در مورد قبور بزرگان دین، چنین به شیعیان تهمت روا داشته است که: «رافضه (شیعیان) به غلو رو آورده، عبادت و پرستش خداوند را رها کرده و به پرستش پیامبران و ائمه (علیهم‌السلام) پرداخته‌اند؛ آن‌ها مساجد را تعطیل کرده، نه در آن‌جا نماز می‌خوانند و نه نماز جمعه؛ بلکه به جای مساجد به حرم‌ها رفته
یکی از شبهاتی که ابن تیمیه در مبحث غدیر وارد می‌کند این شبهه است که حدیث موالاة «من کنت مولاه فعلیّ مولاه» را ترمذی و احمد بن حنبل روایت کرده‌اند؛ امّا این بخش از جمله دعای پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) «خدایا دوست بدار هر که او را دوست بدارد و دشمن بدار هر که با او دشمن است.» بدون تردید دروغی است
گاهی ابن تیمیه صراحتاً دروغ‌هایی را به سایر مذاهب، خصوصاً شیعه نسبت می‌دهد. مواردی که با کوچک‌ترین مطالعه و کنکاش در کتب شیعه، کذب آن‌ها مشخص می‌گردد. یکی از این موارد در مساله‌ی نماز جمعه و جماعت نمود دارد.
از آیاتی که تصریح بر امامت حضرت علی دارد آیه ولایت است. این آیه به تصریح و اتفاق علمای شیعه و طیف زیادی از علمای اهل سنت در شأن امام علی (علیه‌السلام) نازل شده است.
با این وجود ابن تیمیه می‌گوید: «منها أن قوله الذين صيغة جمع و علی واحد»
ابن‌تیمیه حرّانی هر جا حدیثی در فضایل اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) می‌دید، در مقام انکار و یا تضعیف آن بر می‌آمد؛ او در کتاب منهاج السنة می‌نویسد: «به روافض (شیعیان) گفته می‌شود: اگر ناصبی‌ها به شما بگویند: علی (علیه‌السّلام) خون مسلمانان را حلال دانست و بدون دستور خدا و پیامبر برای ریاست خودش جنگید،
از خصوصیات سردمدار وهابیت ابن‌تیمیه حرّانی مخالفت با احادیث فضایل اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) است، از باب نمونه به یک مورد از آن اشاره می‌کنیم:
محمد بن ادریس شافعی، پیشوای فقهی شافعیه، شهادت تمامی فرق مسلمانان، به جز خطابیه را پذیرفته و می‌گوید: «شهادت تمام اهل بدعت به جز خطابیه را قبول می‌کنم.»
«أقبل الشهاده أهل الاهواء إلا الخطابیه، لانهم یرون بالزور لموافقیهم.» نووی شافعی، المجموع، ج4، ص151.
با وجود این‌که معاویه طبق نقل تاریخ فردی جنایتکار شمرده می‌شود ولی چرا برخی افراد تلاش می‌کنند که او را فردی مقدس جلوه دهند. در این نوشتار کوتاه به بررسی یکی از اعمال زشت معاویه که دشنام دادن به امام علی (علیه السلام) است، می‌پردازیم.