گروهی از شبهه‌گران وهّابی با عبارات و ترفندهای گوناگون کوشیده‌اند، در اصل این‌که اساساً امام عسکری (علیه‌السّلام) فرزندی داشته که غیبت کرده باشد یا خیر، تشکیک کنند؛ از باب نمونه ابن‌تیمیه حرّانی، تئوریسین فکری وهّابیت می‌گوید: «محمد بن جریر طبری و دیگر علمای علم تاریخ و انساب گفته‌اند: حسن بن علی

ابوبصیر طرطوسی، از مفتیان القاعده، در تکفیر شیعه می‌نویسد:
«قد تضافرت الادله النقلیه و العقلیه و المرئیه علی ان الشیعه الرافض الاثنی عشریه طائفه شرک ورده...خارجه عن مله الاسلام... دینهم یقوم علی الکذب و التکذیب.»

ابن‌تیمیه حرّانی، تئوریسین وهابیت، به واقعه هجوم به خانه وحی اشاره کرده و در کتاب «منهاج السنة» می‌‌نویسد: «عمر بن خطاب به خانه فاطمه علیهاالسّلام هجوم برد، تا ببیند آیا در آن‌جا چیزی از بیت‌المال هست تا آن را بین نیازمندان تقسیم کنند.»

محمد بن عبدالوهاب که ادامه دهنده تمام و کمال راه ابن تیمیه است، تمامی مسلمانانی را که به ملائکه، انبیا و اولیای الهی متوسل می‌شوند و از آنان درخواست شفاعت می‌کنند و آنان را وسیله تقرب به خداوند قرار می‌دهند، مشرک و کافر دانسته و ریختن خون آنان و غارت کردن اموالشان را جایز شمرده است.

یکی از شبهاتی که وهابیت بر مکتب اهل بیت وارد می‌کنند، بدعت وانمود کردن عزاداری برای امام حسین (علیه‌السلام) است، رستنگاه این شبهه کتاب منهاج السنه ابن تیمیه است، آن‌جا که درباره شیعه می‌گوید: «ومن حماقتهم اقامه الماتم والنیاحه علی من قتل من سنین عدیده؛ از حماقتهای شیعیان این است که مجلس نوحه ومات

واقعیت این است که وهابیت را باید آیینی بر خلاف اسلام بدانیم، زیرا اسلام شرط ورود مسلمانی را شهادتین می‌داند، اما آیین وهابیت حداقل مسلمانان شش قرن را خارج از دین اسلام معرفی می‌کنند و در واقع به جز پیروان خود، دیگر مسلمانان را کافر و ملحدی می‌دانند که باید اعمال خود را (پس از ورود به آیین وهابیت)