5- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيـمَ عـَنْ أَبـِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ لَمَّا اسـْتَسْقَى رَسُولُ اللَّهِ ص وَ سُقِيَ النَّاسُ حَتَّى قَالُوا إِنَّهُ الْغَرَقُ وَ قَالَ رَسـُولُ اللَّهِ ص بِيَدِهِ وَ رَدَّهَا اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَ لَا عَلَيْنَا قَالَ فَتَفَرَّقَ السَّحَابُ فَقَالُوا يـَا رَسـُولَ اللَّهِ اسـْتـَسـْقـَيـْتَ لَنـَا فَلَمْ نُسْقَ ثُمَّ اسْتَسْقَيْتَ لَنَا فَسُقِينَا قَالَ إِنِّي دَعَوْتُ وَ لَيْسَ لِي فِي ذَلِكَ نِيَّةٌ ثُمَّ دَعَوْتُ وَ لِيَ فِي ذَلِكَ نِيَّةٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 222 رواية : 5

ترجمه :
5ـ و نـيـز آن حـضـرت عـليـه السـلام فـرمـود: هـنـگـامـيـكـه رسـول خـدا صـلى اللّه عـليه و آله طلب باران كرد و باران آمد تا جائى كه گفتند: غرق مـى شـويـم و رسـول خـدا صـلى اللّه عـليـه و آله بـدسـت مـبـارك اشـاره كـرد و آنـهـا را برگرداند، و گفت : خدايا باطراف ما باران بفرست و بر ما نفرست ، پس ابرها پراكنده شـدنـد (و گـرد شـهـر مدينه را حلقه وار گرفتند و باطراف مدينه باريدند، اصحاب و مـسـلمـانـان ) عرض كردند: اى رسول خدا يكبار ديگر نيز براى ما طلب باران كردى ولى بـاران بـر ما نباريد و دومين بار كه طلب باران كردى بر ما باريد؟ (اين چگونه بود؟) فرمود: من (در اولين بار كه ) دعا كردم تصميم نداشتم ، سپس كه دعا كردم تصميم داشتم .

شــرح :
فـيـض (ره ) گـويـد: آن حـضـرت صـلى اللّه عـليـه و آله دربـاره اول در ايـن كـه آيا طلب باران مصلحت است يا نه مردد بوده است و لذا تصميم بر طلب آن در دعا نداشته است و فقط بخاطر دلخوشى اصحاب دعا كرده ولى دربار دوم چون مصلحت ديده است از روى تصميم دل دعا كرده است .