11- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ جـَاءَ رَجـُلٌ مـُوسِرٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص نَقِيُّ الثَّوْبِ فَجَلَسَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ص فـَجـَاءَ رَجُلٌ مُعْسِرٌ دَرِنُ الثَّوْبِ فَجَلَسَ إِلَى جَنْبِ الْمُوسِرِ فَقَبَضَ الْمُوسِرُ ثِيَابَهُ مـِنْ تـَحْتِ فَخِذَيْهِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ ص أَ خِفْتَ أَنْ يَمَسَّكَ مِنْ فَقْرِهِ شَيْءٌ قَالَ لَا قَالَ فـَخـِفـْتَ أَنْ يـُصـِيبَهُ مِنْ غِنَاكَ شَيْءٌ قَالَ لَا قَالَ فَخِفْتَ أَنْ يُوَسِّخَ ثِيَابَكَ قَالَ لَا قَالَ فـَمـَا حـَمـَلَكَ عـَلَى مَا صَنَعْتَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِى قَرِيناً يُزَيِّنُ لِى كُلَّ قَبِيحٍ وَ يـُقـَبِّحُ لِى كـُلَّ حـَسـَنٍ وَ قـَدْ جـَعـَلْتُ لَهُ نـِصـْفَ مَالِى فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لِلْمُعْسِرِ أَ تَقْبَلُ قَالَ لَا فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ وَ لِمَ قَالَ أَخَافُ أَنْ يَدْخُلَنِى مَا دَخَلَكَ
اصول كافى ج : 3 ص : 361 رواية :11

ترجمه روايت شريفه :
امـام صـادق عـليـه السـلام فـرمـود: مـرد مـالدارى بـا لبـاس پـاكـيـزه خـدمـت رسـول خـدا صـلى عليه و آله آمد و نزديك حضرت نشست ، سپس مرد تنگدستى با جامه اى چـركـيـن وارد شـد و پـهـلوى مـرد مـالدار نـشـسـت ، مـالدار جامه اش را از زير پاى او كشيد. رسـول خـدا صـلى الله عـليـه و آله بـه او فـرمـود: تـرسـيـدى چـيزى از فقر او به تو بـرسـد؟ گـفـت : نـه ، فـرمـود: تـرسيدى از دارائى تو چيزى به او برسد؟ گفت : نه ، فـرمـود: تـرسـيـدى لبـاسـت چـرك شـود؟ گـفت : نه ، فرمود: پس چه تو را به اين كار واداشـت ؟ گـفـت : يا رسول الله ! من همدمى ( شيطانى ) دارم كه هر كار زشتى را در نظرم زينت مى دهد، و هر كار خوبى را زشت نمايش مى دهد، من نصف مالم را به او مى دهم ، پيغمبر صـلى الله عـليـه و آله بـه آن مرد نادارا فرمود: تو مى پذيرى ؟ گفت : نه : مرد مالدار گـفـت : چـرا؟ گـفـت : زيـرا مـى تـرسـم در دل مـن در آيـد آنـچـه در دل تو در آمده (كه تكبر و توهين فقرا باشد).