10- مـُحـَمَّدُ بـْنُ يـَحـْيـَى عـَنْ أَحـْمـَدَ بـْنِ مـُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِى نَصْرٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا ع عَنْ مَسْأَلَةٍ فَأَبَى وَ أَمْسَكَ ثُمَّ قَالَ لَوْ أَعْطَيْنَاكُمْ كُلَّمَا تُرِيدُونَ كَانَ شَرّاً لَكـُمْ وَ أُخِذَ بِرَقَبَةِ صَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع وَلَايَةُ اللَّهِ أَسَرَّهَا إِلَى جَبْرَئِيلَ ع وَ أَسَرَّهَا جَبْرَئِيلُ إِلَى مُحَمَّدٍ ص وَ أَسَرَّهَا مُحَمَّدٌ إِلَى عَلِيٍّ ع وَ أَسَرَّهَا عَلِيٌّ إِلَى مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثـُمَّ أَنـْتـُمْ تـُذِيـعُونَ ذَلِكَ مَنِ الَّذِي أَمْسَكَ حَرْفاً سَمِعَهُ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع فِى حِكْمَةِ آلِ دَاوُدَ يـَنْبَغِى لِلْمُسْلِمِ أَنْ يَكُونَ مَالِكاً لِنَفْسِهِ مُقْبِلًا عَلَىِهِ عَارِفاً بِأَهْلِ زَمَانِهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ لَا تُذِيعُوا حَدِيثَنَا فَلَوْ لَا أَنَّ اللَّهَ يُدَافِعُ عَنْ أَوْلِيَائِهِ وَ يَنْتَقِمُ لِأَوْلِيَائِهِ مِنْ أَعْدَائِهِ أَ مَا رَأَيْتَ مَا صَنَعَ اللَّهُ بِآلِ بَرْمَكَ وَ مَا انْتَقَمَ اللَّهُ لِأَبِى الْحَسَنِ ع وَ قَدْ كَانَ بَنُو الْأَشْعَثِ عـَلَى خـَطَرٍ عَظِيمٍ فَدَفَعَ اللَّهُ عَنْهُمْ بِوَلَايَتِهِمْ لِأَبِى الْحَسَنِ ع وَ أَنْتُمْ بِالْعِرَاقِ تَرَوْنَ أَعـْمـَالَ هـَؤُلَاءِ الْفـَرَاعـِنَةِ وَ مَا أَمْهَلَ اللَّهُ لَهُمْ فَعَلَيْكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَ لَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَ لَا تَغْتَرُّوا بِمَنْ قَدْ أُمْهِلَ لَهُ فَكَأَنَّ الْأَمْرَ قَدْ وَصَلَ إِلَيْكُمْ
اصول كافى ج : 3 ص : 318 رواية :10

ترجمه روايت شريفه :
مـحـمـد بـن ابـى نصر گويد: از امام رضا عليه السلام مساءله اى پرسيدم ، حضرت خود دارى كرد و جواب نفرمود: سپس ‍ فرمود: اگر هر چه را ميخواهيد، به شما بگوئيم و عطا كنيم ، مـوجـب شـر شـما باشد و گردن صاحب الامر را بگيرند، امام باقر عليه السلام فرموده اسـت : امـر ولايـت (حـكـومـت و خـلافـت خـدائى ) را خـدا بـه جـبـرئيـل بـر از سـپـرد، و جـبرئيل به محمد (ص ) بر از سپرد و محمد (ص ) به على عليه السلام و على به هر كه خدا خواست ، سپس شما آن را فاش ميسازيد، كيست آنكه سخنى را كه شنيده نگهدارد؟
امـام بـاقـر عـليه السلام فرمود: در حكمت آل داود است كه : مسلمان را سزاوار است كه مالك خـود بـاشـد و بـكـار خـود رو آورد و مردم زمانش را بشناسد. از خدا پروا كنيد و حديث ما را فـاش مـسازيد، اگر خدا از دوستان خود دفاع نميكرد و انتقام آنها را از دشمنانش نميگرفت (شما با فاش ساختن اسرار و ترك تقيه مذهب تشيع را نابود ساخته بوديد).
مـگـر نـديـدى خـدا بـا آل بـر مك چه كرد؟ و چگونه انتقام موسى بن جعفر عليه السلام را گـرفت ، و طايفه بنى اشعث را هم خطر بزرگى تهديد ميكرد ولى خدا بواسطه دوستى آنـهـا نـسـبـت بـه امـام كـاظـم خطر را از آنها برداشت ، شما درعراقيد و رفتار اين فرعونيان (بنى عباس و اعمالشان ) را مى بينيد كه خدا چه مهلتى به آنها داده (پس خدا گاهى از ظالم انـتـقـام ميگيرد و گاى براى اتمام حجت مهلتش ميدهد، شما در هر دو حالت خويشتن دار و راز نگهدار باشيد).
تـقـواى خـدا را پـيـشـه كـنـيـد و (زنـدگى ) دنيا شما را فريب ندهد، وضع كسانيكه مهلت يـافـتـه انـد شـما را گول نزد، مثل اينكه حكومت بدست شما افتاده (اين جمله بشارتى است به ظهور امام قائم عليه السلام و قطعى بودن آن ـ مجلسى (ره )).

شرح :
دولت و شـوكـت آل بـرمـك و انـحطاط و زوال آنها بدست هارون الرشيد در تواريخ و سـيـر معروف و مشهور است ، و از اين روايت پيداست كه علت گرفتارى و زندان و شهادت مـوسـى بـن جعفر عليه السلام آنها بوده اند، و جعفر بن محمد اشعث با اولادش با آنكه در دسـتـگـاه هـارون الرشـيـد بـودند، از شيعيان موسى بن جعفر عليه السلام بودند و هارون الرشـيـد پـسـرش مـحـمـد امـيـن را بـجـعـفـر سـپـرده بـود، و هـمـيـن پـسـر را خـليـفـه اول خود ساخته بود، يحيى بن خالد برمكى چون ديد،پس از هارون محمد خليفه خواهد شد و كار جعفر بالا خواهد گرفت همواره از او نزد ماءمون سعايت ميكرد، ولى خدا او را حفظ كرد، سپس يحيى از موسى بن جعفر (ع ) نزد هارون سعايت كرد و سبب گرفتارى آن حضرت شد.