16- أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ شُعَيْبٍ الْحَدَّادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مـُسـْلِمٍ عـَنْ أَبـِي جـَعـْفـَرٍ ع قـَالَ إِنَّمـَا جـُعـِلَتِ التَّقـِيَّةُ لِيُحْقَنَ بِهَا الدَّمُ فَإِذَا بَلَغَ الدَّمَ فَلَيْسَ تَقِيَّةٌ
اصول كافى ج : 3 ص : 312 رواية :16

ترجمه روايت شريفه :
امـام باقر (ع ) فرمود: تقيه تنها براى جلوگيرى از خونريزى وضع شده ، پس هرگاه به خونريزى رسد تقيه نباشد.

شرح :
اگر ظالمى به شخصى دستور كشتن مؤمنى را دهد، در اين مورد تقيه روا نيست و نبايد او را بـكـشـد، اگر چه بداند، ظالم او را خواهد كشت ، مرحوم مجلسى گويد: ممكن است معنى خبر اين باشد كه : دستور تقيه براى حفظ جانست ، پس كسيكه بداند او را در هر صورت خواهندكشت ، نبايد تقيه كند.