6- عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ جَمِيلٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَمِعْتُهُ يـَقـُولُ إِنَّ مـِمَّا خَصَّ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ الْمُؤْمِنَ أَنْ يُعَرِّفَهُ بِرَّ إِخْوَانِهِ وَ إِنْ قَلَّ وَ لَيْسَ الْبِرُّ بِالْكَثْرَةِ وَ ذَلِكَ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ فِى كِتَابِهِ وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بـِهِمْ خَصاصَةٌ ثُمَّ قَالَ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ مَنْ عَرَّفَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جـَلَّ بـِذَلِكَ أَحـَبَّهُ اللَّهُ وَ مَنْ أَحَبَّهُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَفَّاهُ أَجْرَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ ثُمَّ قَالَ يَا جَمِيلُ ارْوِ هَذَا الْحَدِيثَ لِإِخْوَانِكَ فَإِنَّهُ تَرْغِيبٌ فِى الْبِرِّ
اصول كافى ج : 3 ص : 294 رواية :6

ترجمه روايت شريفه :
امـام صـادق (ع) مـى فـرمـود: از جـمـله آنـچـه خـداى عـزوجـل مـؤ مـن را بـدان اخـتـصاص داده اينستكه : او را شناسا و قدردان احسان برادران خود نـمايد اگر چه كم باشد (تا از آنها سپاسگزارى كند و خودش هم در مقام احسان برآيد) و احـسـان و نـيـكـى بـكـمـيـت زيـاد نـيـسـت (بـلكـه مـراعـات كـيـفـيـت مهمتر است) از اينرو خداى عـزوجـل در كـتـابـش فـرمـايـد: [اگر چه تنگدست و در مضيقه باشند ديگران را بر خود تـرجـيـح دهـنـد 9 سوره 59] (پس در مورديكه مؤ من چيزيرا خود بدان محتاجست بديگران بـخـشـد، احـسـانـى بـا ارزش نـموده اگر چه آن چيز از لحاظ كميت اندك باشد) سپس خداى عزوجل فرمايد: [هر كه بخل خود را نگه دارد (و بديگران احسان كند) آنان رستگارند] و هـر كـه را خـداى عـزوجـل بـايـن خـصلت شناخت او را دوست دارد و هر كه را خداى تبارك و تـعـالى دوسـت داشـت ، مـزدش را روز قـيـامـت بـدون حـسـاب ، كامل دهد، سپس فرمود: اى جميل اين حديث را ببرادرانت بگو كه موجب تشويق آنها باحسانست .