پس از مرگ سيّد كاظم رشتى، مدّت كمى بر سر جانشينى او اختلاف بود. دراين ميان، يكى از شاگردان وى به نام «محمد كريم خان كرمانى» (1225 - 1288 ق) با توجّه به موقعيّت ويژه‏اى كه داشت، مدّعى رهبرى اين فرقه شد و برخى نيز دور او جمع شدند. از ويژگى‏هاى برجسته‏ ى او در ميان شاگردان سيّد كاظم، يكى، نزديكى او به استادش و ديگرى، نزديكى به دربار قاجار بوده است؛ زيرا، پدر او، حاج ابراهيم خان، مشهور به ظهيرالدوله، پسر عمو و داماد فتحعلى شاه و حاكم خراسان و كرمان بوده است. وى، از دوستداران شيخ احمد احسايى بود و در ترغيب شاه براى ملاقات با شيخ احمد، نقش مهمّى داشته است. از اين رو، محمّد كريم خان، با عنايت به اين موقعيّت ويژه، توانست براى اين فرقه، جايگاه محكم‏ترى فراهم كند و به تبليغ آن بپردازد.
طرفداران محمّد كريم خان به «شيخيّه‏ ى كرمانيّه» معروف‏اند و به فرقه‏ ى «كريمخانيّه» نيز خوانده مى‏شوند. مركز شيخيّه، در زمان محمّد كريم خان، كرمان بود، امّا وى، مبلّغانى را براى مرام شيخيّه به شهرهاى مختلف فرستاد.
هرچند وى، پسر خود، حاج محمد خان (1263 - 1324 ق) را به جانشينى نصب كرد، امّا بر سر جانشينى وى، پس از مرگ‏اش در سال 1288 ه .ق از دو جهت، اختلاف روى داد:
اوّلاً، ميان پسران‏اش، حاج رحيم خان و حاج زين العابدين خان و حاج محمد خان، بر سرِ جانشينى پدر اختلاف افتاد و علاوه بر محمّد خان، رحيم خان هم مدّعى نيابت پدر بود و طرفدارانى هم پيدا كرد.
ثانيا، درميان پيروان‏اش كه شايد از موروثى شدن رهبرى فرقه، ناخرسند بودند، اختلاف شد.
از اين رو، انشعابات ديگرى پس از مرگ حاج محمد كريم خان، در فرقه‏ى شيخيّه رخ داد. فرقه‏ ى «باقريّه» از جمله‏ى آن‏ها است.
اكثريّت شيخيّه‏ ى كرمانيّه، پس از مرگ محمّد خان، برادرش زين‏العابدين خان (1260 - 1376 ق.) را به رهبرى خويش برگزيدند. پس از او، ابوالقاسم خان، و سپس عبدالرضا خان به رياست شيخيّه‏ ى كرمانيّه برگزيده شدند.
عبدالرضا خان، در سال 1358 ش ترور شد.(1)