حديث شماره 2
2- مـُحـَمَّدُ بـْنُ يـَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ طَلْحَةَ بْنِ زَيْدٍ عـَنْ أَبـِي عـَبـْدِ اللَّهِ عـَنْ أَبِيهِ ع قَالَ قَرَأْتُ فِي كِتَابِ عَلِيٍّ ع أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص كَتَبَ بَيْنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ وَ مَنْ لَحِقَ بِهِمْ مِنْ أَهْلِ يَثْرِبَ أَنَّ الْجَارَ كَالنَّفْسِ غَيْرُ مُضَارٍّ وَ لَا آثِمٍ وَ حُرْمَةُ الْجَارِ عَلَى الْجَارِ كَحُرْمَةِ أُمِّهِ الْحَدِيثُ مُخْتَصَرٌ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 490 رواية : 2
ترجمه :
2ـ حـضـرت صـادق از پـدرش عـليـهـما السلام حديث كند كه فرمود: من در كتاب على عليه السـلام خواندم : كه رسول خدا (ص ) نامه اى ميان مهاجر و انصار و ديگران از مردم مدينه كـه بـا آنـان پـيوند داشتند نوشت (و همه امضاء كردند) كه : همسايه مانند خود انسان است كه نه زيان باو رسد و نه گناهكار شود و (ديگر اينكه ) احترام همسايه مانند احترام مادر است . و اين مختصر حديث است .
شــرح :
ايـنـكـه فرمود: نه زيان باو رسد نه گناهكار شود شايد مقصود اين باشد كه همچنانكه مـرد بـخـودش زيـان نـرسـانـد و خـويـشتن در گناه نيفكند، يا خود را گناهكار نشمارد نسبت بهمسايه هم بايد چنين باشد. (از فيض ره ـ).