4- عـِدَّةٌ مـِنْ أَصـْحـَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْجَهْمِ قَالَ قـُلْتُ لِأَبِي الْحَسَنِ ع لَا تَنْسَنِي مِنَ الدُّعَاءِ قَالَ أَ وَ تَعْلَمُ أَنِّي أَنْسَاكَ قَالَ فَتَفَكَّرْتُ فـِي نـَفـْسـِي وَ قـُلْتُ هـُوَ يـَدْعُو لِشِيعَتِهِ وَ أَنَا مِنْ شِيعَتِهِ قُلْتُ لَا لَا تَنْسَانِي قَالَ وَ كـَيـْفَ عَلِمْتَ ذَلِكَ قُلْتُ إِنِّي مِنْ شِيعَتِكَ وَ إِنَّكَ لَتَدْعُو لَهُمْ فَقَالَ هَلْ عَلِمْتَ بِشَيْءٍ غَيْرِ هَذَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ تَعْلَمَ مَا لَكَ عِنْدِي فَانْظُرْ إِلَى مَا لِي عِنْدَكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 470 رواية : 4

ترجمه :
4ـ حـسـن بـن جـهـم گـويـد: بـه حـضـرت ابـى الحـسـن عليه السلام عرض كردم : مرا از دعا فـراموش مكن ، فرمود تو ميدانى كه من فراموشت كنم ؟ گويد: در فكر فرو رفتنم و با خـود گـفـتم : آن حضرت براى شيعيانش دعا كند و من هم از شيعيان او هستم (پس براى من دعا كـنـد) عـرض كـردم : نـه ، شما مرا فراموش نميكنى ، فرمود: اينرا از كجا دانستى ؟ عرض كردم : من از شيعيان شما هستم و شما هم كه براى شيعيان دعا ميكنى (پس مرا هم در ضمن دعا مـيـكـنـيـد) فـرمـود: جـز ايـن هـم چـيـزى دانـستى ؟ گويد: عرض كردم : نه ، فرمود: هرگاه خواستى بدانى نزد من چگونه هستى بنگر من نزد تو چگونه هستم .