4- مـُحـَمَّدُ بـْنُ يـَحـْيـَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جـَمـِيعاً عَنْ عَلِيِّ بْنِ زِيَادٍ قَالَ كَتَبَ عَلِيُّ بْنُ بَصِيرٍ يَسْأَلُهُ أَنْ يَكْتُبَ لَهُ فِي أَسْفَلِ كِتَابِهِ دُعَاءً يُعَلِّمُهُ إِيَّاهُ يَدْعُو بِهِ فَيُعْصَمُ بِهِ مِنَ الذُّنُوبِ جَامِعاً لِلدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ فَكَتَبَ ع بـِخـَطِّهِ بـِسـْمِ اللَّهِ الرَّحـْمـَنِ الرَّحـِيمِ يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ وَ لَمْ يَهْتِكِ السِّتـْرَ عـَنِّي يـَا كـَرِيمَ الْعَفْوِ يَا حَسَنَ التَّجَاوُزِ يَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ يَا بَاسِطَ الْيَدَيْنِ بـِالرَّحْمَةِ يَا صَاحِبَ كُلِّ نَجْوَى وَ يَا مُنْتَهَى كُلِّ شَكْوَى يَا كَرِيمَ الصَّفْحِ يَا عَظِيمَ الْمَنِّ يـَا مـُبـْتَدِئَ كُلِّ نِعْمَةٍ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِهَا يَا رَبَّاهْ يَا سَيِّدَاهْ يَا مَوْلَاهْ يَا غِيَاثَاهْ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَسْأَلُكَ أَنْ لَا تَجْعَلَنِي فِي النَّارِ ثُمَّ تَسْأَلُ مَا بَدَا لَكَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 369 رواية : 4

ترجمه :
4ـ عـلى بـن زيـاد گـويد: على بن بصير بدان حضرت نامه نوشت و درخواست كرد كه در پائين نامه اش دعائى براى او بنويسد و بياموزد كه بوسيله آن از گناهان نگهدارى شود و دعـائى جامع براى (حوائج ) دنيا و آخرت باشد، پس ‍ حضرت عليه السلام در پاسخش بـه خـط خود نوشت (دعائى كه ترجمه اش اينست ): (((بسم اللّه الرحمن الرحيم اى كسيكه نـيك را آشكار كند، و زشت را بپوشاند، و پرده مرا ندرد، اى در گذشت كريم ، و اى خوش در گذرنده (از گناه ) اى وسيع در آمرزش اى پر بخشش در رحمت اى دمساز در هر راز، و اى پـايان هر شكايت ، اى در گذرنده با كرامت ، و اى بزرگ در منت ، اى آغاز كننده بهر نعمت جـلوتـر از اسـتحقاق آن ، اى پروردگار و اى آقا و اى فرياد رس ، رحمت بر محمد و آلش فرست و از تو خواهم كه درد و زخم جا ندهى ))) سپس بخواه هر چه خواهى .