3- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قـَالَ قـُلِ اللَّهـُمَّ إِنِّي أَسـْأَلُكَ مـِنْ كـُلِّ خَيْرٍ أَحَاطَ بِهِ عِلْمُكَ وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ كُلِّ سُوءٍ أَحَاطَ بِهِ عـِلْمـُكَ اللَّهـُمَّ إِنِّي أَسـْأَلُكَ عـَافـِيَتَكَ فِي أُمُورِي كُلِّهَا وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَ عَذَابِ الْآخِرَةِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 369 رواية : 3

ترجمه :
3ـ زراره از حـضـرت بـاقر (ع ) حديث كند كه فرمود: بگو (دعائى را كه ترجمه اش چنين اسـت ): (((بـار خـدايـا از تـو خواهم هر خوبى را كه دانشت آن را فرا گرفته ، و به تو پناه برم از هر بدى كه دانشت آن را احاطه كرده ، بار خدايا از تو خواهم عافيت خود را در همه كارهايم ، و پناه برم به تو از خوارى و رسوائى دنيا و از عذاب آخرت ))).