9- عـَلِيُّ بـْنُ مـُحـَمَّدٍ عَنِ ابْنِ جُمْهُورٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع إِذَا لَقِيتَ السَّبُعَ فَقُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ دَانِيَالَ وَ الْجُبِّ مِنْ شَرِّ كُلِّ أَسَدٍ مُسْتَأْسِدٍ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 360 رواية : 9

ترجمه :
9ـ امـام صـادق عـليـه السـلام فـرمـود: هـر گـاه درنده اى ديدار كردى بگو: (((اعوذ برب دانـيـال و الجـب مـن شـر كـل اسـد مـسـتـاءسـد))) (يـعـنـى پـنـاه مـى بـرم بـه پـروردگـار دانيال و چاه از شر هر شير درنده اى ).

شــرح :
فـيـض (ره ) گـويـد: تـفـسـير اين حديث چنانچه صاحب تهذيب (شيخ طوسى (ره ) در كتاب امـالى خـود از حـضـرت صـادق (ع ) روايـت كند اينست كه فرمود: هر كس براى روزى اندوه بـخـود راه دهـد گـنـاهـى بـر او نـوشـتـه شـود، هـمـانـا دانـيـال (عـليـه السـلام ) در زمـان پـادشاهى جبار و سركش بود و او را گرفت و در چاهى انداخت (مجلسى (ره ) گويد: كه آن پادشاه بخت نصر بود) و درندگان را نيز با او در آن چـاه انـداخـت ، ولى آن درنـدگـان بـآنـحـضـرت نـزديـك نـمـى شـدنـد، و آن پـادشـاه دانـيـال را از آن چـاه بـيـرون نـيـاورد تـا خداوند به پيغمبرى از پيغمبرانش وحى كرد كه خوراك و طعامى براى دانيال ببر...(و سپس حضرت داستان آمدن آن پيغمبر را بر سر چاه و خوراك آوردن و دعاى دانيال را بيان فرمايد)