15- عـَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ وَ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْقَاسَانِيِّ جَمِيعاً عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ الْمِنْقَرِيِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُ إِنْ قَدَرْتَ أَنْ لَا تـُعـْرَفَ فـَافـْعَلْ وَ مَا عَلَيْكَ أَلَّا يُثْنِيَ عَلَيْكَ النَّاسُ وَ مَا عَلَيْكَ أَنْ تَكُونَ مَذْمُوماً عِنْدَ النَّاسِ إِذَا كـُنـْتَ مـَحـْمـُوداً عِنْدَ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ قَالَ أَبِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع لَا خَيْرَ فِي الْعـَيـْشِ إِلَّا لِرَجـُلَيْنِ رَجُلٍ يَزْدَادُ كُلَّ يَوْمٍ خَيْراً وَ رَجُلٍ يَتَدَارَكُ مَنِيَّتَهُ بِالتَّوْبَةِ وَ أَنَّى لَهُ بِالتَّوْبَةِ وَ اللَّهِ لَوْ سَجَدَ حَتَّى يَنْقَطِعَ عُنُقُهُ مَا قَبِلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مِنْهُ إِلَّا بِوَلَايَتِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ أَلَا وَ مَنْ عَرَفَ حَقَّنَا وَ رَجَا الثَّوَابَ فِينَا وَ رَضِيَ بِقُوتِهِ نِصْفِ مـُدٍّ فـِي كـُلِّ يـَوْمٍ وَ مـَا سـَتَرَ عَوْرَتَهُ وَ مَا أَكَنَّ رَأْسَهُ وَ هُمْ وَ اللَّهِ فِي ذَلِكَ خَائِفُونَ وَجِلُونَ وَدُّوا أَنَّهُ حَظُّهُمْ مِنَ الدُّنْيَا وَ كَذَلِكَ وَصَفَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ م ا آتَوْا وَ قـُلُوبـُهـُمْ وَجـِلَةٌ أَنَّهـُمْ إِلى رَبِّهـِمْ ر اجـِعـُونَ ثـُمَّ قـَالَ مـَا الَّذِي آتـَوْا آتَوْا وَ اللَّهِ مَعَ الطَّاعَةِ الْمـَحـَبَّةَ وَ الْوَلَايـَةَ وَ هـُمْ فـِي ذَلِكَ خـَائِفـُونَ لَيـْسَ خَوْفُهُمْ خَوْفَ شَكٍّ وَ لَكِنَّهُمْ خَافُوا أَنْ يَكُونُوا مُقَصِّرِينَ فِي مَحَبَّتِنَا وَ طَاعَتِنَا
اصول كافى جلد 4 صفحه : 195 رواية : 15

ترجمه :
15- حفص بن غياث گويد: شنيدم حضرت صادق (ع ) مى فرمود: اگر بتوانى كه شناخته نـشـوى (و گـمـنـام بـاشـى ) هـمـان كـار را بكن ، چه باكى بر تو باشد كه مردم تو را نـسـتـايـنـد؟ و چـه بـاكـى اسـت تـو را كه نزد مردم نكوهيده باشى در صورتيكه نزد خدا پـسـنديده باشى ؟ سپس فرمود: پدرم على بن ابى طالب عليه السلام فرموده خيرى در زنـدگـى نـيـسـت جـز بـراى دو نـفـر: (يكى ) مردى كه هر روز كار خيرى (بر كارهاى خير گـذشـتـه ) بـيـفزايد، و (ديگر) مردى كه مرگش را با توبه تدارك ببيند و كجا توبه تواند؟ بخدا سوگند اگر سجده كند تا گردنش بريده شود بجز با ولايت (و دوستى ) ما اهل بيت ، خداى تعالى توبه اش را نپذيرد، آگاه باشيد آيا كيست كه حق ما را بشناسد و امـيـد ثـواب بوسيله ما داشته باشد؟ و بخوراك نيم مد (كه تقريبا پنج سير است ) در هر روز راضـى بـاشـد، و بدانچه از جامه كه عورتش را بپوشاند و سرش را در خود مستور سـازد (خـشـنود باشد) با اينكه در همين اندازه هم ترسان و هراسان باشند، و دوست دارند بـهـره شـان از دنـيـا هـمـان بـاشـد و بـهـمـيـن سـان خـداى عـزوجـل آنـها را توصيف كرده و فرموده است : (((و آنانكه در راه خدا بدهند آنچه بآنها داده شـده و دلشـان تـرسـان است كه بسوى پروردگارشان بازگشت كنند))) (سوره مؤ منون آيـه 60) سـپس فرمود: چه چيز بآنها داده شده ؟ بخدا سوگند بدانها با اطاعت خدا محبت و ولايـت (مـا خـاندان ) داده شد و با اينحال باز هم ترسانند، ترسشان شك و ترديد نيست ، بلكه مى ترسند مبادا در دوستى و فرمانبردارى از ما مقصر باشند؟