حديث شماره 5
5- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ حَرِيزٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَا مِنْ ذَنْبٍ إِلَّا وَ قَدْ طُبِعَ عَلَيْهِ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ يَهْجُرُهُ الزَّمَانَ ثُمَّ يُلِمُّ بِهِ وَ هُوَ قـَوْلُ اللَّهِ عـَزَّ وَ جـَلَّ الَّذِيـنَ يـَجْتَنِبُونَ كَب ائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَو احِشَ إِلَّا اللَّمَمَ قَالَ اللَّمَّامُ الْعَبْدُ الَّذِي يُلِمُّ الذَّنْبَ بَعْدَ الذَّنْبِ لَيْسَ مِنْ سَلِيقَتِهِ أَيْ مِنْ طَبِيعَتِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 177 رواية : 5
ترجمه :
5ـ حـضـرت صادق (ع ) فرمود: هيچ گناهى نيست جز آنكه بنده مؤ منى بدان خو گرفته ، مـدتـى آنـرا واگـذارد سـپـس (دوبـاره ) بـآن دسـت زنـد، و آن اسـت گـفـتـار خـداى عزوجل : [آنانكه دورى گزينند از گناهان بزرگ و ناشايسته ها جز لمم] فرمود: لمام : آن بـنـده ايـسـت كه بگناهى پس از گناهى دست زند كه موافق سليقه او يعنى از طبيعت او نيست .
شــرح :
فيض (ره ) گويد: [و قد طبع عليه ] يعنى بخاطر پيش آمدى كه كرده بر آن گناه خو گـرفـتـه و مـيتواند از خود دور كند، و مقصود از [طبع عليه ] طبيعت اوليه و سرشت در آفـريـنـش نـيـسـت وگـرنـه تـرك آن بـراى او مـمـكـن نـبـود و بـنـابـرايـن مـنـافـاتى ميان اول حديث با آخر آن نيست .