حديث شماره 3
3- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ عـَنْ أَبـِي الصَّبَّاحِ الْكِنَانِيِّ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ي ا أَيُّهَا الَّذِيـنَ آمـَنـُوا تـُوبُوا إِلَى اللّ هِ تَوْبَةً نَصُوحاً قَالَ يَتُوبُ الْعَبْدُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمَّ لَا يَعُودُ فِيهِ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ الْفُضَيْلِ سَأَلْتُ عَنْهَا أَبَا الْحَسَنِ ع فَقَالَ يَتُوبُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمَّ لَا يَعُودُ فِيهِ وَ أَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى الْمُفَتَّنُونَ التَّوَّابُونَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 164 رواية : 3
ترجمه :
3- ابـوالصـبـاح كـنـانـى گويد: پرسيدم از حضرت صادق عليه السلام از گفتار خداى عـزوجـل : [اى آنـانـكـه ايـمـان آورديـد تـوبـه كـنيد بسوى خدا توبه نصوح ] (سوره تحريم آيه 8) فرمود: يعنى بنده گناه توبه كند و ديگر بآن باز نگردد.
مـحـمد بن فضيل گويد: من از تفسير اين آيه از حضرت ابوالحسن (موسى بن جعفر عليهما السـلام ) پـرسـيـدم ؟ فـرمود: از گناه توبه كند و ديگر بآن بازنگردد، و دوست ترين بـنـدگـان نـزد خـداى تـعـالى آن كـسانى هستند كه در فتنه (گناه ) واقع شوند و بسيار توبه كنند.
شــرح :
مـجـلسـى (ره ) گـويـد: گويا مقصود اين است كه خداى تعالى دستور بتوبه نصوح داده ولى اگـر دوبـار گـنـاهـى كـرد خـداونـد او را نـيـز دوست دارد (و از آنان كه توبه نكنند دوسـتـتـر دارد) پـس مـحـبـوبـتـر بـودن اضـافـى اسـت تـا آنـكـه گـويـد: و محتمل است كه مقصود زيادى توبه باشد باينكه توبه كند پس گناه كند و سپس توبه كـنـد و هـمـيـن طـور (كه هر گناهى از او سر زد بى درنگ توبه كند) و او محبوبتر است از آنـكـه از هـمـه گـنـاهـان يـك تـوبـه كـند و يا گناهانى كند سپس يك توبه كند و دوباره گناهانى كند و يك توبه كند.