1- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عـَبـْدِ اللَّهِ ع يـَقـُولُ عـِدَةُ الْمـُؤْمـِنِ أَخَاهُ نَذْرٌ لَا كَفَّارَةَ لَهُ فَمَنْ أَخْلَفَ فَبِخُلْفِ اللَّهِ بَدَأَ وَ لِمـَقـْتـِهِ تـَعـَرَّضَ وَ ذَلِكَ قـَوْلُهُ ي ا أَيُّهـَا الَّذِيـنَ آمـَنـُوا لِمَ تـَقـُولُونَ م ا ل ا تـَفـْعـَلُونَ كـَبـُرَ مـَقـْتـاً عـِنـْدَ اللّ هِ أَنْ تـَقـُولُوا م ا ل ا تَفْعَلُونَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 68 رواية :1

ترجمه :
هـشـام بـن سـالم گـويـد: از امـام صـادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمود: وعده مؤ من به بـرادر (ديـن ) خـود نذرى است كه كفاره ندارد، پس هر كه بآ وفا نكند بمخالفت وعده با خدا برخاسته و خود را در غضب او انداخته ، اين است گفتار خدايتعالى كه (فرمايد:): [اى كـسـانـيـكـه ايمان آورده ايد چرا گوئيد آنچه را نكنيد چه دشمنى گرانى است نزد خدا كه بگوئيد آنچه را نكنيد] (سوره صف آيه 2 3).

شــرح :
مـقـصـود از گـفـتـار حـضرت كه فرمود: [نذرى است كه كفاره ندارد] بحسب ظاهر براى تـغـليـظ و اهـمـيـت آن بـر سـايـر نذرها است ، و حمل بر تخفيف و سبكتر بودنش از نذرهاى ديگر، خلاف ظاهر و سياق عبارت است ، مجلسى (ره ) گويد: اينكه فرمود: [فبخلف الله بـداء] بـراى ايـنـسـت كـه خـداونـد از بـنـدگـان پـيـمـان گـرفـتـه كـه بـدسـتـوراتـش عـمـل كنند و نواهى او را ترك نمايند، و چون دستور بوفاء بعهد داده و از خلف و عده نهى فـرمـوده ، پـس آنـكـس كـه خـلف وعـده كـند با عهد خدا مخالف كرده ، سپس در تفسير آيه و شـاءن نـزولش گـفـتار مفسرين و مختار خود را نقل فرموده كه جمعى گفته اند آيه درباره مـنـافـقين و مخالفين نازل شده و ذكر آن بطول انجاميد و از وضع ترجمه و شرح ما خارج است