حديث شماره 1
1- مـُحـَمَّدُ بـْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ حَدِيدِ بْنِ حَكِيمٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ أَدْنَى الْعُقُوقِ أُفٍّ وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ شَيْئاً أَهْوَنَ مِنْهُ لَنَهَى عَنْهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه :49 رواية :1
ترجمه :
حضرت صادق عليه السلام فرمود: كمترين آزار (به پدر و مادر) گفتن اف (به آنها) است ، و اگر خداى عزوجل چيزى را آسان تر و خوارتر از آن ميدانست از آن نهى مى فرمود.
توضيح :
اشـاره اسـت بـگـفـتـار خـدايـتـعـالى كـه در سـوره اسـراء آيـه 23 فـرمـايـد: [فـلاتـقـل لهـا اف ....] پـس بـآنـدو (يعنى پدر و مادر) اف مگو و نهيب نزن بر ايشان ، و اف كـلمـهـيـاى اسـت كـه دركـراهـت و ضـجـر اسـتـعـمـال شـود، يعنى گوينده آن بواسطه بدى حال و كراهت از چيزى آنرا بر زبان جارى كند.