16- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ مـَا مِنْ عَبْدٍ إِلَّا وَ فِي رَأْسِهِ حِكْمَةٌ وَ مَلَكٌ يُمْسِكُهَا فَإِذَا تَكَبَّرَ قَالَ لَهُ اتَّضِعْ وَضَعَكَ اللَّهُ فـَلَا يَزَالُ أَعْظَمَ النَّاسِ فِى نَفْسِهِ وَ أَصْغَرَ النَّاسِ فِى أَعْيُنِ النَّاسِ وَ إِذَا تَوَاضَعَ رَفَعَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ قَالَ لَهُ انْتَعِشْ نَعَشَكَ اللَّهُ فَلَا يَزَالُ أَصْغَرَ النَّاسِ فِى نَفْسِهِ وَ أَرْفَعَ النَّاسِ فِى أَعْيُنِ النَّاسِ
اصول كافى ج : 3 ص : 426 رواية :16

ترجمه روايت شريفه :
امـام صـادق (ع) فـرمود: هيچ بنده اى نيست جز اينكه بر سرش لگامى است و فرشته اى است كه آنرا نگه ميدارد. و هرگاه گردنكشى كند، فرشته باو گويد: فروتنى كن ـ خدا پـستت كند ـ سپس همواره نزد خود بزرگترين مردم و در چشم مردم خوارترين آنها باشد، و هرگاه تواضع كند، خداى عزوجل او را بالا برد، و فرشته باو گويد: سرفراز باش ـ خـدا سـرفـرازت كـنـد ـ سپس همواره نزد خود كوچكترين مردم و در چشم مردم بالاترين آنها باشد.