7- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْمِنْقَرِيِّ عَنِ الْفُضَيْلِ بْنِ عِيَاضٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَغْبِطُ وَ لَا يَحْسُدُ وَ الْمُنَافِقُ يَحْسُدُ وَ لَا يَغْبِطُ
اصول كافى ج : 3 ص : 418 رواية :7

ترجمه روايت شريفه :
امام صادق (ع ) فرمود: مؤ من غبطه برد و حسد نبرد، ولى منافق حسد برد و غبطه نبرد.

شرح :
حـسـد آنـسـت كه نعمتى را كه خدا به برادر دينى تو داده ، براى او نخواهى و از آن رنـج بـرى و آرزوى زوال آنـرا داشته باشى چه آنكه بخودت رسد يا نرسد ولى غبطه آنـسـت كـه بـا نـعـمـت او كـارى نـداشـتـه بـاشـى و آرزو كـنـى كـه خـودت هـم مثل آن نعمت را داشته باشى .
حـسـد از نظر عقل و شر مذموم و ناپسندع است ، زير حسد بيمارى دلست و بدخواهى برادر مـسـلمـان و ناراحتى از لطف و نعمت يزدان و اعتراض بر عدالت خدايتعالى و نظام احسن او و ايـن نـاراحـتـى بـسـا مـوجب لاغرى تن و اختلال حواس ‍ و دق كردن حسود مى شود، پس حسود دشـمن جان خود است ، ولى غبطه و رقابت ممدوح و مستحسن است و در آيات شريفه و اخبار و احاديث گاهى از آن به تنافس تعبير شده و گاهى به مسابقه و تسابق . مانند:
(1) و فى ذلك فليتنافس المتنافسون .
(2) سابقوا الى مغفرة من ربكم .
(3) فعليكم بهذه الخلائق فالرموها و تنافسوا فيها.
(4) فـسـابقوا ـ رحمكم الله ـ الى منازلكم التى امرتم ان تعمروها و التى رغبتم فيها و دعيتم اليها.