18- يـُونـُسُ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ اللّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يـُشـْرَكَ بـِهِ وَ يـَغـْفـِرُ مـا دُونَ ذلِكَ لِمـَنْ يـَشاءُ الْكَبَائِرَ فَمَا سِوَاهَا قَالَ قُلْتُ دَخَلَتِ الْكَبَائِرُ فِى الِاسْتِثْنَاءِ قَالَ نَعَمْ
اصول كافى ج : 3 ص : 388 رواية :18

ترجمه روايت شريفه :
سـليمان بن خالد گويد: امام صادق (ع ) فرمود: (((همانا خدا نيامرزد كه باو شرك آورند ولى كـمـتـر از شـرك را بـراى هر كه خواه بيامرزد 48 سوره 4))) يعنى گناهان كبيره هم قـابل آمرزشند، نهايت اينكه بدون شرط و قيد نيست كه بندگان در ارتكاب كبائر جرى و بـى بـاك شـونـد، بـلكه بمشيت خدا مقيد است ، از اين رو گفته اند: با وجود آنكه اين آيه شـريـفـه از تـمـام آيات قرآنى بندگانرا بيشتر اميدوار ميكند، زيرا اين روگفته اند: با وجـود آنكه اين آيه شريفه از تمام آيات قرآنى بندگان را بيشتر اميدوار ميكند، زيرا غير از شرك هر گناهى را قابل آمرزش ميداند، جانب خوف را هم ملاحظه كرده و شرط آمرزش را مشيت خدا قرار داده است ، پس صفت خوف و رجا را با هم بميزانن لازم مراعات كرده است .