حدیث شماره 1

1- مـُحـَمَّدُ بـْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ نُصَيْرٍ أَبِى الْحَكَمِ الْخَثْعَمِيِّ عـَنْ أَبـِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِنَانِ فَمُؤْمِنٌ صَدَقَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ وَفَى بِشَرْطِهِ وَ ذَلِكَ قـَوْلُ اللَّهِ عـَزَّ وَ جـَلَّ رِج الٌ صـَدَقـُوا مـا عـاهـَدُوا اللّهَ عـَلَيـْهِ فَذَلِكَ الَّذِى لَا تُصِيبُهُ أَهْوَالُ الدُّنـْيـَا وَ لَا أَهـْوَالُ الْآخـِرَةِ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ يَشْفَعُ وَ لَا يُشْفَعُ لَهُ وَ مُؤْمِنٌ كَخَامَةِ الزَّرْعِ تَعْوَجُّ أَحْيَاناً وَ تَقُومُ أَحْيَاناً فَذَلِكَ مِمَّنْ تُصِيبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْيَا وَ أَهْوَالُ الْآخِرَةِ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ يُشْفَعُ لَهُ وَ لَا يَشْفَعُ
اصول كافى ج : 3 ص : 346 رواية :1

ترجمه روايت شريفه :
امـام صـادق (ع) فـرمـود: مـؤمـن دو جـور اسـت :
1ـ مـؤمـنـيـكـه بـعـهـد خـدا عـمـل كـرده و بـشـرطـش وفـا نـمـوده ، و ايـنـسـت كـه خـداى عـزوجـل فـرمـايـد: [مـردانـيـكـه بـمـعـاهـده خـود بـا خـدا عـمـل كـردنـد، 23 سـوره 33] ايـنـسـت مـؤمـنيكه هراسهاى دنيا و آخرت باو نرسد و او را كـسانى است كه شفاعت كند و نيازى بشفاعت ديگران ندارد.
2ـ مؤمنى كه مانند ساقه نازك گـيـاه اسـت كه گاهى كج شود (بباطل و شهوات و متاع دنيا گرايد) و گاهى راست ايستد، اين مؤمن از كسانيستكه هراسهاى دنيا و آخرت بيند و از كسانى است كه برايش شفاعت شود و او شفاعت نكند.

شرح :
مـراد بـعهد خدا، توحيد و نبوت و امامت و معاد است ، و مراد بعملى ساختن آنها اعتراف و اقرار بآنهاست و مقصود از وفاء بشرط خدا، بجا آوردن واجبات و ترك محرماتست كه آنها را فـروع ديـن بـمـعـنـى اعـم گـويـنـد، و اما در باره هراسهاى دنيا سه وجه گفته اند:
1ـ بـلاهـاى دنـيـامـانـنـد قحطى و وبا و سكرات مرگ .
2ـ اندوه و افسوس براى ازدست رفتن نعمتهاى دنيا.
3ـ مرتكب شدن معاصى و گناهان بنحو مجاز.