4- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ بَعْضِ مَنْ رَوَاهُ رَفَعَهُ إِلَى أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ الْمـُؤْمـِنُ لَهُ قـُوَّةٌ فـِى دِيـنٍ وَ حـَزْمٌ فِى لِينٍ وَ إِيمَانٌ فِى يَقِينٍ وَ حِرْصٌ فِى فِقْهٍ وَ نَشَاطٌ فِى هُدًى وَ بِرٌّ فِى اسْتِقَامَةٍ وَ عِلْمٌ فِى حِلْمٍ وَ كَيْسٌ فِى رِفْقٍ وَ سَخَاءٌ فِى حَقٍّ وَ قـَصـْدٌ فِى غِنًى وَ تَجَمُّلٌ فِى فَاقَةٍ وَ عَفْوٌ فِى قُدْرَةٍ وَ طَاعَةٌ لِلَّهِ فِى نَصِيحَةٍ وَ انْتِهَاءٌ فـِى شـَهـْوَةٍ وَ وَرَعٌ فـِى رَغـْبَةٍ وَ حِرْصٌ فِى جِهَادٍ وَ صَلَاةٌ فِى شُغُلٍ وَ صَبْرٌ فِى شِدَّةٍ وَ فـِى الْهـَزَاهـِزِ وَقـُورٌ وَ فـِى الْمـَكـَارِهِ صـَبـُورٌ وَ فـِى الرَّخـَاءِ شـَكـُورٌ وَ لَا يـَغْتَابُ وَ لَا يـَتـَكَبَّرُ وَ لَا يَقْطَعُ الرَّحِمَ وَ لَيْسَ بِوَاهِنٍ وَ لَا فَظٍّ وَ لَا غَلِيظٍ وَ لَا يَسْبِقُهُ بَصَرُهُ وَ لَا يَفْضَحُهُ بَطْنُهُ وَ لَا يَغْلِبُهُ فَرْجُهُ وَ لَا يَحْسُدُ النَّاسَ يُعَيَّرُ وَ لَا يُعِيِّرُ وَ لَا يُسْرِفُ يَنْصُرُ الْمَظْلُومَ وَ يَرْحَمُ الْمِسْكِينَ نَفْسُهُ مِنْهُ فِى عَنَاءٍ وَ النَّاسُ مِنْهُ فِى رَاحَةٍ لَا يَرْغَبُ فِى عِزِّ الدُّنْيَا وَ لَا يَجْزَعُ مِنْ ذُلِّهَا لِلنَّاسِ هَمٌّ قَدْ أَقْبَلُوا عَلَيْهِ وَ لَهُ هَمٌّ قَدْ شَغَلَهُ لَا يُرَى فـِى حـُكْمِهِ نَقْصٌ وَ لَا فِى رَأْيِهِ وَهْنٌ وَ لَا فِى دِينِهِ ضَيَاعٌ يُرْشِدُ مَنِ اسْتَشَارَهُ وَ يُسَاعِدُ مَنْ سَاعَدَهُ وَ يَكِيعُ عَنِ الْخَنَا وَ الْجَهْلِ
اصول كافى ج : 3 ص : 326 رواية :4

ترجمه روايت شريفه :
امام صادق (ع ) فرمود: مؤمن در امر دين نيرومند است و با وجود نرمى دور انديشى دارد (در نـرمـيـش دور انـديـش ‍ اسـت ) و ايـمـانـش بـا يـقـيـن اسـت و بـراى تحصيل فقه حريص ، در هدايت جوئى با نشاط و با وجود ثبات و پايدارى نيكوكار است ، خـويـشـتـن داريـش بـا علم است و با ملايمت زيركى دارد، سخاوتش در راه حق است و در زمان تـوانـگـرى اقـتـصـاد را از دست ندهد، و در زمان نادارى خوش ظاهر و با آرايش باشد و در زمـان قـدرت گـذشـت دارد و بـا وجـود خـيـر خـواهـى مـردم اطـاعـت خـدا كـنـد، و در حـال شـوت بـاز ايـسـتـد و در زمـان رغـبـت پـرهيزگارى كند و در امر جهاد حريص است ودر گـرفـتـارى نـماز خواند و در سختى شكيبا باشد ودر پيش آمدهاى سنگين باوقار است ودر ناگواريها بردبار و در آسايش و نعمت سپاس گزار.
پـشـت سـر مـردم بـد نـگـويد و تكبر نورزد و قطع رحم ننمايد، نه سست است و نه خشن و سـنـگـدل ديـده اش بـر او پـيـشـى نگيرد (فكر نكرده بجائى ننگرد) و شكمش او را رسوا نـكـنـد، و آلت شـهـوتـش بـر او چـيـره نـشـود (كه بزنا و لواط افتد) بر مردم حسد نبرد، سـرزنـش كـنـنـد و او سـرزنـش نكند، اسراف نورزد مظلوم را يارى كند و بر مستمند ترحم نـمـايـد، خودش ‍ از خويش در رنج است و مردم از او در آسايش ، در عزت دنيا رغبت نكند و از ذلتـش بـيـتـابى ننمايد، مردم مهمى دارند كه به آن رو آورده و او را مهمى است كه گرفتار كـرده (مـردم بـه فـكـر دنـيـا و او مشعول آخرتست ) در قضاوتش نقصى ديده نشود و در راءيش سـسـتـى نـبـاش و در ديـنـش تباهى و گمشده نيست ، مشورت كننده را رهبرى كند و كمك كننده (كمك خواه ) را كمك نمايد، و از هرزه گوئى و نادانى بگريزد.

شرح :
حرف (((فى ))) در 18 جمله اول روايت در بعضى ظرف لغو و در بعضى ظرف مستقر است چنانكه ترجمه نموديم و ممكن است نسبت بهمه ظرف لغو باشد، چنانكه در جمله دوم هر دو احتمال را نوشتيم .