1- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَنْ سَمَاعَةَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ قـُلْتُ لَهُ قـَوْلُ اللَّهِ عـَزَّ وَ جـَلَّ مـَنْ قـَتـَلَ نـَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ فَكَأَنَّما قَتَلَ النـّاسَ جـَمـِيـعـاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النّاسَ جَمِيعاً قَالَ مَنْ أَخْرَجَهَا مِنْ ضَلَالٍ إِلَى هُدًى فَكَأَنَّمَا أَحْيَاهَا وَ مَنْ أَخْرَجَهَا مِنْ هُدًى إِلَى ضَلَالٍ فَقَدْ قَتَلَهَا
اصول كافى ج : 3 ص : 299 رواية :1

ترجمه روايت شريفه :
سـمـاعـه گـويـد: از امـام صـادق (ع) ايـن قـول خـداى عـزوجـل را پـرسـيدم : [هر كه انسانى را بجز براى قصاص انسانى بكشد، گويا همه مـردم را كـشـتـه ، و هـر كـه او را زنـده كـنـد گويا همه مردم را زنده كرده ، 32 سوره 5] فـرمـود: هر كه او را از گمراهى بسوى هدايت بردگويا او را زنده كرده و هر كه او را از هدايت بسوى گمراهى برد، گويا او را كشته است .

شرح :
اصـل آيـه در قـران كـريـم بـديـنـگـونـه اسـت : مـن اءجـل ذلك كـتـبنا على بنى اسرائيل انه من قتل نفسا بغير نفس ‍ او فساد فى الارض فكانما قـتـل النـاس جـمـعـيـا و مـن احـيـاهـا فـكـانـمـا احـيـا النـاس جـمـيـعـا، و در ايـن روايـت نقل بمعنى شده و بجهت ظهورش ببرخى از آن اكتفا گشته است .
مـفـسرين در بيان آيه وجوهى گفته اند كه شايد وجه بهترش اينستكه چون كسى يكنفر را بـكـشـد احـسـاسـات عـمـومـى را جـريـحـه دار مـيـكـنـد و هـمـه مـردم دشـمـن او مـيـشـونـد، پـس مـثـل ايـنستكه همه مردم را كشته و كسيكه يكنفر را زنده كند يا هدايت نمايد، خدا پاداش زنده كـردن و هـدايـت نمودن همه مردم را باو دهد، زيرا بسبب احسانيكه ببرادر آنها كرده ، همه را خرسند و شادمان نموده پس گويا همه را زنده كرده است .