حدیث شماره 5

5- عـَلِيُّ بـْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُمَرَ الْيَمَانِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ مـَا مـِنْ مـُؤْمـِنٍ يـَمْشِى لِأَخِيهِ الْمُؤْمِنِ فِى حَاجَةٍ إِلَّا كَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حـَسَنَةً وَ حَطَّ عَنْهُ بِهَا سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ بِهَا دَرَجَةً وَ زِيدَ بَعْدَ ذَلِكَ عَشْرُ حَسَنَاتٍ وَ شُفِّعَ فِى عَشْرِ حَاجَاتٍ
اصول كافى ج : 3 ص : 283 رواية : 5

ترجمه روايت شريفه :
امـام صـادق (ع ) فـرمـود: مـؤمنى نيست كه در راه حاجت برادر مؤمنش گام بردارد، جز آنكه خـداى عـزوجـل بـرايش در هر قدمى حسنه ئى نويسد و گناهى فرو ريزد و درجه ئى بالا برد و سپس ده حسنه بيفزايد و در ده حاجت او را شفيع گرداند.