10- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ عَنْ يَحْيَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِى الْبِلَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ أَبِى الْبِلَادِ رَفَعَهُ قَالَ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ ص وَ هُوَ يُرِيدَُزَوَاتِهِ فَأَخَذَ بـِغـَرْزِ رَاحـِلَتـِهِ فـَقـَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عَلِّمْنِى عَمَلًا أَدْخُلُ بِهِ الْجَنَّةَ فَقَالَ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ يَأْتِيَهُ النَّاسُ إِلَيْكَ فَأْتِهِ إِلَيْهِمْ وَ مَا كَرِهْتَ أَنْ يَأْتِيَهُ النَّاسُ إِلَيْكَ فَلَا تَأْتِهِ إِلَيْهِمْ خَلِّ سَبِيلَ الرَّاحِلَةِ
اصول كافى ج : 3 ص : 216 رواية :10

ترجمه روايت شريفه :
عـربـى خـدمـت پـيـغـمـبـر (ص ) آمـد و حـضرت بسوى جنگى ميرفت ، عرب ركاب شترش را گـرفـت و گـفـت : يـا رسـول الله ! بـمـن عـمـلى آمـوز كـه موجب رفتن بهشتم شود، فرمود هـرگـونه دوست دارى مردم با تو رفتار كنند، تو با آنها رفتار كن ، و هر چه را ناخوش دارى مردم را با تو كنند، با آنها مكن جلو شتر را رها كن .