17- ابـْنُ أَبـِى عـُمـَيـْرٍ عـَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَطِيَّةَ عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع إِنِّى سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَرْزُقَنِى مَالًا فَرَزَقَنِى وَ إِنِّى سَأَلْتُ اللَّهَ أَنْ يَرْزُقَنِى وَلَداً فَرَزَقَنِى وَلَداً وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يَرْزُقَنِى دَاراً فَرَزَقَنِى وَ قَدْ خِفْتُ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ اسْتِدْرَاجاً فَقَالَ أَمَا وَ اللَّهِ مَعَ الْحَمْدِ فَلَا
اصول كافى ج : 3 ص : 152 رواية :17

ترجمه روايت شريفه :
عـمـر بـن يـزيـد مـيـگـويـد: امـام صـادق (ع ) عـرض كـردم : مـن از خـداى عـزوجـل مـال خـواستم بمن روزى كرد و باز از او فرزند خواستم ، بمن روزى كرد، و از او خـواسـتم بمن منزل دهد، روزى كرد، ميترسم از اينكه اين استدراج باشد، فرمود: امام به خدا با سپاسگزارى استدراج نيست .

شرح :
اسـتـدراج اشاره به آيه شريفه سنستدرجهم من حيث لايعملون دارد. مجمع البحرين در مـعـنى آيه گويد: يعنى آنها را اندك اندك ميگيريم و ناگهان گرفتارشان نميكنم ، مانند كـسـيكه از نردبان درجه به درجه يعنى پله پله ميرود تا به پله بالا رسد و استدراج خدا نـسـبـت بـه بنده اينست كه هرگاه گناه تازه ئى كند خدا به او نعمت تازه ئى دهد و توبه و استغفار را از ياد او ببرد.