حدیث شماره 9

9- أَبـُو عـَلِيٍّ الْأَشـْعـَرِيُّ عـَنْ مـُحـَمَّدِ بـْنِ عـَبـْدِ الْجـَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ رَجـُلَيـْنِ مـِنْ أَصـْحـَابـِنـَا سَمِعَاهُ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَى عَبْدٍ مِنْ نِعْمَةٍ فَعَرَفَهَا بِقَلْبِهِ وَ حَمِدَ اللَّهَ ظَاهِراً بِلِسَانِهِ فَتَمَّ كَلَامُهُ حَتَّى يُؤْمَرَ لَهُ بِالْمَزِيدِ
اصول كافى ج : 3 ص : 150 رواية :9

ترجمه روايت شريفه :
امـام صـادق (ع ) فـرمود: خدا نعمتى به بنده ئى نداد كه از صميم قلب آن را شناسد و در ظـاهـر بـا زبـان خـدا را سـتـايش كند و سخنش تمام شود، جز آنكه برايش با فزونى امر شود.