حدیث شماره 24

24- عـَلِيُّ بـْنُ مـُحـَمَّدٍ عـَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْحُسَيْنِ قَالَ حَدَّثَنِى مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الْمَكْفُوفُ قـَالَ حَدَّثَنِى بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنْ بَعْضِ فَصَّادِى الْعَسْكَرِ مِنَ النَّصَارَى أَنَّ أَبَا مُحَمَّدٍ ع بَعَثَ إِلَيَّ يَوْماً فِي وَقْتِ صَلَاةِ الظُّهْرِ فَقَالَ لِى افْصِدْ هَذَا الْعِرْقَ قَالَ وَ نَاوَلَنِى عِرْقاً لَمْ أَفـْهـَمـْهُ مـِنَ الْعـُرُوقِ الَّتـِى تـُفـْصـَدُ فـَقُلْتُ فِى نَفْسِى مَا رَأَيْتُ أَمْراً أَعْجَبَ مِنْ هَذَا يـَأْمـُرُنِى أَنْ أَفْصِدَ فِى وَقْتِ الظُّهْرِ وَ لَيْسَ بِوَقْتِ فَصْدٍ وَ الثَّانِيَةُ عِرْقٌ لَا أَفْهَمُهُ ثُمَّ قـَالَ لِيَ انـْتـَظـِرْ وَ كـُنْ فِي الدَّارِ فَلَمَّا أَمْسَى دَعَانِى وَ قَالَ لِى سَرِّحِ الدَّمَ فَسَرَّحْتُ ثُمَّ قَالَ لِى أَمْسِكْ فَأَمْسَكْتُ ثُمَّ قَالَ لِى كُنْ فِى الدَّارِ فَلَمَّا كَانَ نِصْفُ اللَّيْلِ أَرْسَلَ إِلَيَّ وَ قـَالَ لِي سـَرِّحِ الدَّمَ قـَالَ فـَتـَعـَجَّبـْتُ أَكـْثـَرَ مـِنْ عـَجـَبـِيَ الْأَوَّلِ وَ كـَرِهْتُ أَنْ أَسْأَلَهُ قَالَ فـَسـَرَّحـْتُ فَخَرَجَ دَمٌ أَبْيَضُ كَأَنَّهُ الْمِلْحُ قَالَ ثُمَّ قَالَ لِيَ احْبِسْ قَالَ فَحَبَسْتُ قَالَ ثُمَّ قـَالَ كـُنْ فـِى الدَّارِ فـَلَمَّا أَصْبَحْتُ أَمَرَ قَهْرَمَانَهُ أَنْ يُعْطِيَنِى ثَلَاثَةَ دَنَانِيرَ فَأَخَذْتُهَا وَ خـَرَجـْتُ حَتَّى أَتَيْتُ ابْنَ بَخْتِيشُوعَ النَّصْرَانِيَّ فَقَصَصْتُ عَلَيْهِ الْقِصَّةَ قَالَ فَقَالَ لِى وَ اللَّهِ مـَا أَفْهَمُ مَا تَقُولُ وَ لَا أَعْرِفُهُ فِى شَيْءٍ مِنَ الطِّبِّ وَ لَا قَرَأْتُهُ فِي كِتَابٍ وَ لَا أَعـْلَمُ فـِى دَهـْرِنـَا أَعـْلَمَ بـِكـُتـُبِ النَّصـْرَانـِيَّةِ مـِنْ فـُلَانٍ الْفـَارِسـِيِّ فَاخْرُجْ إِلَيْهِ قَالَ فـَاكـْتـَرَيْتُ زَوْرَقاً إِلَى الْبَصْرَةِ وَ أَتَيْتُ الْأَهْوَازَ ثُمَّ صِرْتُ إِلَى فَارِسَ إِلَى صَاحِبِى فـَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ قَالَ وَ قَالَ أَنْظِرْنِى أَيَّاماً فَأَنْظَرْتُهُ ثُمَّ أَتَيْتُهُ مُتَقَاضِياً قَالَ فَقَالَ لِى إِنَّ هَذَا الَّذِى تَحْكِيهِ عَنْ هَذَا الرَّجُلِ فَعَلَهُ الْمَسِيحُ فِى دَهْرِهِ مَرَّةً
اصول كافى جلد 2 صفحه 447 روايت 24

ترجمه روايت شريفه :
رگـزنـى نـصـرانـى گويد: روزى هنگام نماز ظهر امام عسكرى عليه السلام مرا خواست و فـرمـود: اين رگرا بزن ، و رگى بدست من داد كه آن را از رگهائى كه زده مى شود نمى شـنـاختم ، با خود گفتم : امرى شگفت تر از اين نديده ام : به من دستور مى دهد: هنگام ظهر رگ بـزنـم ، در صـورتى كه وقت رگ زدن نيست و ديگر اينكه رگى را كه نمى شناسم به من مى نمايد.
سپس فرمود: در همين خانه منتظر باش ، چون شب شد، مرا خواست و فرمود: خون را باز كن ، بـاز كـردم ، سـپس فرمود: ببند، بستم ، فرمود: در همين خانه باش ، چون نصف شب شد، مـرا خـواسـت و فـرمـود: خـون را بـاز كـن ، مـن بـيـشـتـر از بـار اول در شـگـفـت شـدم ولى نـخـواسـتـم از آن حـضـرت سـؤ ال كـنـم . چـون بـاز كـردم ، خـون سفيدى مانند نمك ، بيرون آمد، سپس ‍ فرمود: ببند، آن را بـسـتـم ، بـاز فـرمـود: در خـانـه بـاش ، چـون صـبـح شـد، بـه وكـيـل خـرجـش دسـتـور داد 3 اشـرفى به من بدهد. من گرفتم و بيرون آمدم تا نزد ابن بختيشوع نصرانى رسيدم ، داستان را به او گزارش دادم .
او گـفـت : بـه خـدا مـن نمى فهمم تو چه مى گوئى ؟ در علم طب چنين چيزى سراغ ندارم و در كتابى هم نخوانده ام . من در اين عصر كسى را از فلان مرد فارسى داناتر بكتب نصرانيت نمى دانم ، نزد او برد من قايقى تا بصره كرايه كردم و باهواز آمدم ، از آنجا به شيراز نـزد او رفـتـم و گزارش را براى او گفتم ، گفت چند روز به من مهلت بده ، مهلتش دادم ، سـپـس خـواهـان پـاسـخ نـزدش رفـتـم ، بـه مـن گـفـت : امـرى را كـه از ايـن مـرد نقل مى كنى ، حضرت مسيح يكبار در دوران عمرش انجام داده است .