2- عـِدَّةٌ مـِنْ أَصـْحـَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ يُوسُفَ بْنِ عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ سَيْفِ بْنِ هَارُونَ مَوْلَى آلِ جَعْدَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع اكْتُبْ بِسْمِ اللّ هِ الرَّحْم نِ الرَّحِيمِ مِنْ أَجْوَدِ كِتَابِكَ وَ لَا تَمُدَّ الْبَاءَ حَتَّى تَرْفَعَ السِّينَ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 498 رواية : 2

ترجمه :
2ـ و نـيز فرمود عليه السلام : بسم الله الرحمن الرحيم را با بهترين خط خود بنويسى (و در هنگام نوشتن آن ) باء را نكش ‍ تا سين را بلند كنى .

شــرح :
فيض عليه الرحمه گويد: يعنى باء را بميم نرسان پيش از اينكه سين را دندانه بدهى چـنـانـچـه در حديث اميرالمؤ منين عليه السلام بدان تصريح شده ، و مجلسى (ره ) گويد: فاضل استرآبادى گفته است : ممكن است اين دستور اختصاص ‍ بخط كوفى داشته باشد.