7- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ مـِنَ الْجـَهـْلِ الضَّحـِكَ مـِنْ غـَيـْرِ عَجَبٍ قَالَ وَ كَانَ يَقُولُ لَا تُبْدِيَنَّ عَنْ وَاضِحَةٍ وَ قَدْ عَمِلْتَ الْأَعْمَالَ الْفَاضِحَةَ وَ لَا يَأْمَنِ الْبَيَاتَ مَنْ عَمِلَ السَّيِّئَاتِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 486 رواية : 7

ترجمه :
7ـ و نيز فرمود عليه السلام خنده بى مورد از نادانى است . (سكونى راوى حديث ) گويد: و آن حـضـرت پـيـوسته مى فرمود: خنده اى كه دندانها آشكار شود مكن با اينكه كردارهاى رسوا كننده اى انجام داده اى ، و آنكس كه كارهاى زشت كرده از بلاهاى شبانه آسوده نيست .

تـوضـيـح:
ايـن عبارت امام عليه السلام جنبه فنى دارد و روى مراعات سجع در بيان باين تعبير فرموده ، و مقصود اين است كه انسانى آلوده بگناهانى است (كه هر يك از آنها اگر آشـكـار شـود بـراى رسـوائى او كـافـى اسـت ) بـا چـنـيـن وضـعـى خـنـده از تـه دل كه حاكى از آسودگى خاطر اوست برايش روا نيست .