17- عـَلِيُّ بـْنُ إِبـْرَاهـِيـمَ عـَنْ أَبـِيـهِ عَنْ صَالِحِ بْنِ السِّنْدِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ بَشِيرٍ عَنْ عـُثـْمـَانَ عـَنْ أَبـِي أُسـَامـَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مَنْ سَمِعَ عَطْسَةً فَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ صَلَّى عَلَى النَّبِيِّ ص وَ أَهْلِ بَيْتِهِ لَمْ يَشْتَكِ عَيْنَيْهِ وَ لَا ضِرْسَهُ ثُمَّ قَالَ إِنْ سَمِعْتَهَا فَقُلْهَا وَ إِنْ كَانَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ الْبَحْرُ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 475 رواية : 17

ترجمه :
17ـ ابـواسـامه گويد: حضرت صادق (ع ) فرمود: هر كه صداى عطسه اى را بشنود پس خـداى عـزوجـل را حـمد گويد و بر پيغمبرى (ص ) و خاندانش صلوات بفرستد، درد چشم و دندان نبيند، سپس فرمود: اگر آنرا شنيدى ذكر (حمد و صلوات ) را بگو اگر چه ميان تو و آن (كس كه عطسه زده ) دريا فاصله باشد.