7- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ لَا تَتَفَأَّلْ بِالْقُرْآنِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 437 رواية : 7

ترجمه :
7ـ حضرت صادق (ع ) فرمود: بقرآن تفاءل نزن .

توضيح :
مـقـصـود از تـفـاءل در اين حديث چنانچه فيض (ره ) فرمود: پيش بينى از پيش آمدهاى آينده اسـت مـانـنـد شـفـاى مـريـض يـا مـرگ او يـا يـافـتـن گـمـشـده و امثال اينها از روى قرآن كه اين خود يكنوع فال زدنى است و اين مورد نهى واقع شده و اين منافاتى با استخاره با قرآن كه متداول است و در جواز آن حديثى رسيده است ندارد، زيرا اسـتـخـاره بـمعناى طلب خير كردن از خداى و پى جوئى براى شناسائى خير و خوبى در كـارها است كه ميخواهد بكند يا ترك كند، و براى مشورت كردن با خداوند است چنانچه در حـديـث آمـده كـه بـا پـروردگـارت در كـارهـا مـشـورت كـن و مـيـان اسـتـخـاره بـايـن معنى و تـفـاءل فـرق آشـكـارى اسـت ، و سـر ايـنـكـه از تـفـاءل نـهـى شـده ايـنـسـت كـه چـون تـفـاءل بـر خـلاف شـد موجب بدگمانى بقرآن شود، ولى در استخاره چنين نيست (اين بود مـلخـصـى از كـلام فـيـض (ره ) در بـاب نـمـاز اسـتـخـاره ) و مـجلسى (ره ) گويد: و شايد ظـاهـرتـر از ايـن كـلام اينست كه مقصود نهى از تفاءل بقرآن براى آنچيزى است كه رسم عـرب بـوده كـه چـون كـلامـى يـا شـعـرى مـى شـنـيـدنـد فـال خوب و بد ميزدند، و مقصود امام عليه السلام اينست كه هنگام شنيدن يا خواندن قرآن آنطور فال نزنيد.