حديث شماره 6

6- أَبـُو عـَلِيٍّ الْأَشـْعـَرِيُّ عـَنْ مـُحـَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِيعاً عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَدِيدٍ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ بَشِيرٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع قَالَ وَ قَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَنِ اسْتَمَعَ حَرْفاً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ غَيْرِ قِرَاءَةٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُ سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً وَ مَنْ قَرَأَ نَظَراً مِنْ غَيْرِ صَوْتٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرْفٍ حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُ سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ دَرَجَةً وَ مَنْ تَعَلَّمَ مِنْهُ حَرْفاً ظَاهِراً كَتَبَ اللَّهُ لَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍ وَ مَحَا عَنْهُ عَشْرَ سَيِّئَاتٍ وَ رَفَعَ لَهُ عَشْرَ دَرَجَاتٍ قـَالَ لَا أَقـُولُ بـِكـُلِّ آيـَةٍ وَ لَكـِنْ بـِكـُلِّ حَرْفٍ بَاءٍ أَوْ تَاءٍ أَوْ شِبْهِهِمَا قَالَ وَ مَنْ قَرَأَ حَرْفاً ظـَاهِراً وَ هُوَ جَالِسٌ فِي صَلَاتِهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِهِ خَمْسِينَ حَسَنَةً وَ مَحَا عَنْهُ خَمْسِينَ سَيِّئَةً وَ رَفَعَ لَهُ خَمْسِينَ دَرَجَةً وَ مَنْ قَرَأَ حَرْفاً وَ هُوَ قَائِمٌ فِي صَلَاتِهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرْفٍ مـِائَةَ حـَسـَنـَةٍ وَ مـَحـَا عـَنـْهُ مـِائَةَ سـَيِّئَةٍ وَ رَفـَعَ لَهُ مـِائَةَ دَرَجـَةٍ وَ مـَنْ خـَتـَمـَهُ كَانَتْ لَهُ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ مُؤَخَّرَةً أَوْ مُعَجَّلَةً قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ خَتَمَهُ كُلَّهُ قَالَ خَتَمَهُ كُلَّهُ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 416 رواية : 6

ترجمه :
6ـ مـحـمد بن بشير از حضرت على بن الحسين عليهما السلام حديث كند و (راوى حديث يعنى مـنـصـور) گـويـد: و ايـن حـديث از حضرت صادق عليه السلام نيز روايت شده كه فرمود: هـركـس يـك حـرف از قـرآن را گـوش كـند فقط گر چه نخواند، خداوند براى او يك حسنه بـنـويـسـد و يك گناه از او محو كند و يكدرجه برايش بالا برد، و هركس با نگاه و بدون صـوت و تـلفـظ آنرا بخواند، برايش بهر حرفى حسنه اى بنويسد و گناهى از او محو كـنـد و درجـه او بـالا برد، و هركس يك حرف ظاهر از آنرا بياموزد خداوند برايش ده حسنه بـنـويـسـد و ده گناه از او محود كند و ده درجه برايش بالا برد، فرمود: نمى گويم بهر آيه بلكه بهر حرفى چون باء. تاء. يا مانند اينها، و هركس يك حرف ظاهر آنرا در نماز در حال نشسته بخواند خداوند براى او پنجاه حسنه بنويسد و پنجاه گناه از او محو كند و پـنـجـاه درجـه بـراى او بـالا بـرد، و هـركـس يـك حـرف از آن در حـال ايـسـتـاده در نمازش بخواند خداوند در برابر يك حرف صد حسنه برايش بنويسد و صـد گـنـاه از او مـحـو كـنـد و صـد درجه برايش بالا برد، و هركس آنرا ختم كند يك دعاى اجـابـت شـده اى (نـزد خـداونـد) دارد چـه تـاءثير افتد و چه همان زمان باو بدهند، گويد: عرضكردم : قربانت گردم همه قرآنرا ختم كند؟ فرمود: همه آنرا ختم كند.
تـوضـيح مجلسى (ره ) گويد: شايد مقصود از حرف ظاهر آن حرفى است كه ادغام نشود و يا از حروفى نباشد كه در درج كلام ساقط گردد.