5- عـَنـْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُثْمَانَ الْخَزَّازِ عـَنْ مـُحـَمَّدِ بـْنِ مـُسْلِمٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ ص كَانَ إِذَا أَصْبَحَ قَالَ أَبْتَدِئُ يَوْمِي هَذَا بَيْنَ يَدَيْ نِسْيَانِي وَ عَجَلَتِي بِسْمِ اللَّهِ وَ مَا شَاءَ اللَّهُ فَإِذَا فَعَلَ ذَلِكَ الْعَبْدُ أَجْزَأَهُ مِمَّا نَسِيَ فِي يَوْمِهِ
اصول كافى جلد 4 صفحه : 292 رواية : 5

ترجمه :
5ـ حضرت صادق (ع ) فرمود: همانا على بن الحسين عليهماالسلام چنين بود كه چون بامداد مـى كرد مى فرمود: [ابتداء يومى هذا بين يدى نسيانى و عجلتى بسم اللّه و ماشاءاللّه ] (يـعنى من روز خود را پيش از آنكه خدا را فراموش كنم و از ياد او بچيز ديگرى شتاب كـنم بنام او آغاز مى كنم ، بنام خدا و آنچه خدا خواهد حضرت فرمود:) و چون بنده چنين كند او را از آنـچـه در آن روز فـراموش كند بس باشد (يعنى تا آخر روز ذكر خدا را فراموش كـرد هـمـيـن ذكـر كـه اول بامداد خوانده او را كفايت كند زيرا روز خود را بنام خدا آغاز كرده است ).