قدیمی ترین سندی که از نام لور (فاکتور گرفتن نام لور در شاهنامه) در ایران وجود دارد مربوط به لوردگان(با همین املا) و شهر لور(با همین املا) در منطقه اندیمشک یا هندیمشک بوده است و سفرنامه ناصر خسرو به آن اشاره مستقیم کرده است. لور نامیدن مردمان خرم آباد و الشتر و خاوه متأخر بوده است و در اسناد قدیمی نظیر نزه القلوب به ناحیه کُردستان و یا اسناد قدیمی تر به ناحیه جبال یعنی کوهستان معروف بوده اند. اصطخری به صراحت اعلام کرده است که منطقه لور جزو سرزمین جبال نبوده بلکه جزو خوزستان بوده است. طبق نظر اصطخری، سرزمین جبال یعنی از خرم آباد و سیمره تا اراک و ملایر و نهاوند و هرسین و کرمانشاه و سیروان و ... . مردمان جبال یعنی استان های امروزی ایلام لرستان همدان و کرمانشاه از تبار پارسیان و لکها و تورکان و حتی اعراب بوده اند. محمد امین ابوالحسن گلستانه در دوره نادرشاه افشار به صراحت ایلات خرم آباد را ایلات لکتبار سلسله و دلفان و خزل و تورک های قراگزلو و خدابنده لو معرفی می کند در صورتی که حتی به یکی از طوایف لور نظیر پاپی دیرکوند قلاوند ... اشاره نکرده است. ( سید محمدامین ابوالحسن گلستانه برخلاف بسیاری از مورخان معاصر خود، مجمل التواریخ را برای پادشاهان و حكمرانان فاسد تألیف نكرده و كتاب وی خالی از الفاظ و عبارات تملق‌آمیز و اوصاف بیجاست که همین امر بر ارزش و اهمیت این اثر افزوده است ). این سند تاریخی نشان می دهد که خرم آباد سکونتگاه ایلات لک و تورک بوده است و لورها در آن زمان جایگاهی در خرم آباد نداشته اند!