آغاجَری، آقاجَری (آغاجْ اَری) ایلی ترک‌تبار و ترک‌زبان، ساکن اطراف بهبهان. تیره‎های گونه‌گون آغاجری عبارتند از: افشار، بیگدلی، تیلکو، جامه بزرگی، جُغْتایی، داوودی، شعری، قره‌باغی و گشتیل (فسایی، ۲ / ۲۷۰). ........... وجه تسمیه و پیشینۀ تاریخی آغاجری مرکب از دو واژۀ ترکی «آغاج» به معنی درخت و «اَر» به معنای مرد است که مفهوم مرد بیشه را می‎دهد (رشیدالدین، ۱ / ۳۵). ترکمانان اُغوز، در پی استیلای مغول و نامساعد شدن شرایط زندگی، سرزمین خود ماورای سیحون را ترک گفته و راهی ایران و آسیای صغیر شدند. گروهی از آنان که در نواحی جنگلی مَرْعَش، واقع در آناتولی، سکونت گزیدند (ابن بی‎بی، ۶۱۸)، «آغاج اری یا آغاجری» نامیده شدند (رشیدالدین، ۱ / ۳۵). این طایفه از قدیم‎ترین ترکمانان مهاجر در آناتولی بودند و به سبب اشتغال در صنعت چوب به «تخته‌چی» یا «جماعت تخته‌چیان» نیز اشتهار یافتند (سومر، «آغاچریها[۱]»، 528؛ همو، «اوغوزها»۲، 157). در بیشتر مآخذ، آنان را از ترکمانان اغوز و قومی ماجراجو گفته‎اند (رشیدالدین، ۱ / ۳۵؛ استرابادی، ۵۳۰؛ مستوفی، ۵۶۷).