ابن عقدة عن علی بن الحسين عن أبيه عن أحمد بن عمر عن الحسين بن موسى عن معمر بن يحيى بن سام عن أبی خالد الكابلی عن أبی جعفر أنه قال كأنی بقوم قد خرجوا بالمشرق يطلبون الحق فلا يعطونه ثم يطلبونه فلا يعطونه فاذا رأوا ذلك وضعوا سيوفهم على عواتقهم فيعطون ما سألوا فلا يقبلونه حتى يقوموا ولا يدفعونها إلا إلى صاحبكم قتلاهم شهداء أما إني لو أدركت ذلك لاستبقيت نفسي لصاحب هذا الامر. _______________________ ترجمه ______________ گروهی از مشرق زمین قیام می‌کنند و طالب حق می‌باشند امّا آنان را اجابت نمی‌کنند... وقتی چنین می‌شود، شمشیرها را به دوش کشیده و در مقابل دشمن می‌ایستند تا این که همگی قیام می‌کنند و آن چه به دست می‌آورند، جز به دست توانای صاحب شما (حضرت مهدی) به کس دیگری نمی‌سپرند. کشته‌های آنان شهید اند. اگر من آن زمان را درک می‌کردم خویشتن را برای صاحب این امر نگه می‌داشتم. ایرانیان به دلیل تغییر معادلات جهانی از پذیرش حق خویش (علیرغم اصرار دشمن بر اعطای حق ایرانیان) سر باز خواهند زد (فَلَايَقْبَلُونَه) و در مقابل آماده جنگ نهایی و سرنوشت ساز با دشمن در فلسطین در آستانه ظهور خواهند شد. و سرانجام انقلاب ایران به طلوع فجر حکومت جهانی مهدوی متصل خواهد شد (وَلا يَدْفَعُونَهَا إِلَّا إِلَى صَاحِبِكُمْ) که عبارۀ اخری تعبیر قرآنی "وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِين" در سرنوشت انقلاب "قیام مردی از قم" است که ذکر گردید.